Hljóðs bið ég allar kindir

2008-03-20T07:14:00.004Z

Eins og Anna segir fra a asiuflakkinu, tha forum vid ad Kinamurnum med John, nyja kinverska vini okkar og einkabilstjora. Hann keyrdi okkur til Mutianyu sem er ekki eins "thekktur" stadur og Badaling, thar sem flestir turistar fara til ad skoda murinn. Mutianyu er i tveggja tima fjarlaegd fra midborg Peking (og tha er madur ekki enn kominn ut fyrir borgina, sem gefur agaetis visbendingu um staerd hennar) svo vid hofdum naegan tima til ad spjalla vid hann, baedi a leidinni thangad og heim. Thad er ekki oft sem manni gefst svona mikill tima til ad spjalla vid infaedda, svo vid nyttum taekifaerid i botn.

Mer fannst hann mjog jakvaedur og bjartsynn madur, hann John. Hann var stoltur af Kina og anaegdur med stjornvold. "Thad er allt a hradri uppleid her i Kina", sagdi hann stoltur og gerdi bendingar ut i loftid sem atti ad takna framfarirnar. "Astandid i Japan er betra nuna, en medan framfarirnar hja theim eru svona (teiknar skahallandi linu ut i loftid) eru framfarirnar her hja okkur mun hradari (teiknar nyja linu nanast lodretta)". Hann sagdist buast vid thvi ad Kina yrdi bratt radandi heimsveldi og grinadist med ad thad vaeri gott ad hann vaeri ad kenna okkur nokkur ord i kinversku, thvi i framtidinni gaetum vid notad thau um allan heim.

Tho svo ad thessi framtidarsyn hans hafi kannski verid fullbjartsyn, tha fannst mer gaman ad sja hvad hann var jakvaedur. I hans heimi var allt haegt, engin takmork voru til stadar svo lengi sem madur legdi hart ad ser og vaeri tilbuinn ad hafa fyrir hlutunum. Hann a 7 ara dottur sem er byrjud ad laera ensku i skolanum sinum, og hann sagdi ad hann reyndi eins og hann gaeti ad hvetja hana til ad leggja hart ad ser vid namid. "Henni standa allar dyr opnar, Kina er ad breytast svo hratt. Hver veit, thegar hun verdur eldri og eg gamall madur tha verdur hun kannski svo vel staed ad hun getur gefid pabba sinum thyrlu", hlo hann.

Adur en hann byrjadi i turistabransanum var hann leigubilstjori i Peking, og eg imynda mer ad hann hafi fengid leid a thvi, farid a enskunamskeid og faert ut kviarnar i framhaldinu. Hann var mjog anaegdur med vinnuna sina, fannst frodlegt ad hitta nytt folk a hverjum degi, allra thjoda kvikindi, og laera um fjarlaega stadi. Vid vorum fyrstu kunnarnir hans fra Islandi og hann hafdi mikinn ahuga a landinu okkar. "Eg aetla ad segja dottur minni fra ykkur svo hun sjai hvad madur geti hitt skemmtilegt folk thegar madur kann ensku".

Hann hafdi nylega fest kaup a ibud og sagdi okkur gladur fra henni. Hun er 125 fermetrar ad staerd, og i henni byr oll fjolskyldan; John asamt konu sinni og dottur theirra... og svo foreldrar John's lika. 125 fermetrar hlytur ad teljast mjog mikid her, thvi hann ljomadi af stolti i hvert sinn sem hann nefndi fermetratoluna (sem var osjaldan). Billinn hans var tveggja ara, svort Honda Sonata sem hann var ekki minna anaegdur med. Hann var alls ekki montinn eda sjalfumgladur, bara otrulega anaegdur med hversu vel honum hafdi tekist ad koma ser fyrir. Hann var god fyrirvinna, gat sed um alla tha sem treystu a hann, og thad gerdi hann gladan.

Mer fannst mjog frodlegt ad raeda vid hann og vona ad taekifaerin verdi sem flest til ad kynnast ibuum landana sem vid erum ad heimsaekja.

Her erum vid fyrir framan Eggid, thjodleikhusid i Peking. John vildi olmur ad vid taekjum hopmynd svo hann gaeti synt konu sinni og dottur fyrstu islensku vidskiptavinina.

2008-03-14T07:26:00.005Z

Eg for med (rett) minniskort ut i Photo Palace adan og let gamla saeta karlinn setja allar myndirnar minar a geisladisk. Eg aetla ad nyta taekifaerid og setja eitthvad af theim hingad inn. Ykt margar myndir af MER sem eiga kannski betur heima her en a asiuflakkinu.

Herna erum vid maettar, galvaskar, fyrsta daginn i Japan. Okkur tokst ad skilja japanska lestarkerfid og vorum ad vonum mjog sattar.

Eg er voda hrifin af sjalfsmyndum. Stelpurnar deila faestar theirri hrifningu med mer samt, en stundum tekst mer ad plata thaer i myndatoku. Thessi sjalfsmynd er tekin i Sjinjuku-hverfinu i Tokyo, eins og sest ;)

Ansans, sama hvad eg reyni tha tekst mer ekki ad snua thessari. Skil ekki japanskar leidbeiningar nogu vel greinilega. Bendi lesendum a ad halla hofdinu til vinstri, vilji their njota fegurdarinnar. Tharna er eg ad borda krullad nautakjot og hrisgrjon sem eg pantadi mer ur sjalfsala. Ykt gott.

Thessi er tekin a fiskimarkadinum. Thad thurfti heilan her til ad saga tunfiskinn. Eg hefdi att ad benda theim a voruurval Marel, ekki satt mamma? (hoho).

Thessi vildi syna mer alinn sinn. Hann var mjog hress og hristist og skalf thegar vid sogdumst vera fra Islandi. "Brr! Very cold!" sagdi hann.

(Ae, her tharf ad halla hofdi aftur). Hvalkjotssolumadurinn vard mjog impressed thegar eg benti a hrefnuna og langreydina og spurdi hvor theirra vaeri a bodstolum. Thad reyndist vera langreydur, uff. Eg er ykt hress samt, ha.

Thetta hlytur ad vera uppahalds klosetthurdin min i ollum heiminum. Hun bankar.

Her er eg fyrir utan islenska sendiradid i Tokyo. Eg gleymdi simanum minum a Islandi og mamma min var svo vaen ad DHL-a hann til Japan. Reyndar virka engir vestraenir simar her, nema 3G-simar, en hun vildi samt ad eg fengi hann i hendurnar sem fyrst. Aww.

Best i heimi. Fotanudd supreme. I blaa karinu fyrir aftan mig voru tugir gullfiska. Held ad leikurinn hafi gengid ut a thad ad veida tha i fotu, afar hresst.

Eg hja Fuji-fjallinu helga. Nedarlega i vinstra horni ma sja hafnarboltavoll, en su ithrott er mjog vinsael her i Japan.

Thessa mynd tok eg fyrir hann pabba minn, ahugamann um rafmagnsfragang.

Ahugasamir geta skodad fleiri myndir a flickr-sidunni hennar Unu. Hana ma finna her.

2008-03-13T09:10:00.002Z

Orstutt

Nuna erum vid i Kyoto. Thessi fallega borg verdur heimabaer okkar sidustu dagana i Japan. Aetlum ad skoda hana i raemur og fara i tvaer dagsferdir hedan. I fyrradag forum vid til Hiroshima og a morgun forum vid... eitthvert, vid erum ekki alveg bunar ad akveda thad. Faersla um Hiroshima aetti ad fara ad detta inn a asiuflakkid hvad a hverju.

Nuna erum vid staddar a netkaffihusi rett hja Kyoto Station. Tolvurnar a hostelinu eru ekki upp a marga fiska svo vid komum hingad til ad hlada inn myndum og svona. Eg asnadist til ad gleyma litla minniskortinu a hostelinu, svo eg neydist til ad koma aftur sidar. Litla minniskortid er 256 kb sem dugar engan veginn i svona ferdalag og thvi keypti eg mer 4 gb kort i Leifsstod. Eg sagdi afgreidslumanninum nakvaemlega hvada gerd af myndavel eg vaeri med en komst svo ad thvi, eftir ad hafa hent ollum umbudum og kvittunum, ad nyja minniskortid virkar ekki i velina mina. Ef einhver hefur ahuga a 4 gb SDHC minniskorti - onotudu - tha ma alveg hafa samband. Afhending verdur eftir thrja manudi eda svo. Eg keypti mer i stadinn nytt kort (2 gb, thad voru ekki til staerri af theirri gerd sem eg get notad) i storri raftaekjaverslun i Hiroshima. Afgreidslumadurinn thar gat fundid retta gerd thratt fyrir ad tala enga ensku.

Blogga meira og baeti inn myndum sidar. Nuna er kominn timi a kvoldmat og thvottatorn.

2008-03-03T08:08:00.003Z

Jaeja! Sit her a hostelinu okkar i Tokyo og reyni ad hitta a retta takka a hinu framandi lyklabordi. Lentum i morgun kl. 9 ad stadartima (midnaetti ad islenskum) og erum nuna ad reyna ad halda okkur vakandi fram a kvold til ad komast inn i rythmann. Roltum um hverfid "okkar" adan og rombudum a Senso-ji hofid. Thar eignudumst vid skaelbrosandi vin, hristum malmstauk og fengum forspar ad launum. Thad var happa-glappa hvort forspain var slaem eda god, og ef madur fekk slaema tha atti madur ad binda hana a thartilgert statif til ad losna vid olukkuna. Stelpurnar hristu fyrst og fengu allar slaemar, vini okkar til mikillar skemmtunar. Svo dro eg og fekk "Regular fortune" sem ekki thurfti ad hengja a statifid. Jess.

A morgun aetlum vid ad vakna eldsnemma og fara a fiskmarkadinn og fylgjast med tunfiskuppbodi (milli 05 og 06) og borda svo spriklandi ferskt sushi i morgunmat.

Endilega fylgist lika med okkur a asiuflakk.blogspot.com en thar aettu ferdasogurnar bratt ad fara ad hrannast inn.

ARIGATO!!!

2008-02-29T02:30:00.003Z

Týpískt ég: Klukkan tíu í fyrramálið á ég að vera með kynningu á þremur tilraunum. Ég er búin með tvær. Mun þurfa að púlla all-nighter (mamma, það er þegar maður vakir alla nóttina - sjá hér).

Ennþá týpískara: Ég hef engar áhyggjur, þetta reddast!

2008-02-27T21:29:00.001Z

Now, I ain't sayin' she's a goldigger...

- en henni á allavega ekki eftir að skorta ljóstýru þegar lestrarþörfin grípur hana að kvöldlagi.

2008-02-27T10:45:00.002Z

Ég á mikið eftir ógert áður en við leggjum af stað í ferðalagið, en það sem ég hef mestar áhyggjur af er að missa af lokaþætti Forbrydelsen. Ég verð að vita hver framdi glæpinn!

Við Una vorum að pæla í að horfa á "live" útsendingu á ruv.is næsta þriðjudag þegar þátturinn verður endursýndur, en komumst svo að því að erlent efni er ekki sýnt á netinu. Það er kannski eins gott því þá hefðum við þurft að vakna fyrir allar aldir og treysta á bandvídd hostel-tölvunnar. Hefði samt verið stemmari.

Ég neyðist þá til að hlaða þættinum niður ólöglega. Mér er sama, glæpir borga sig þegar kemur að Glæpnum.

2008-02-19T17:00:00.000Z

Minniháttar taugaáfall

Áðan fékk ég tölvupóst frá Iceland Express sem bar titilinn "Ásdís, Kaupmannahafnarferðin er á næsta leyti" þar sem ég var minnt á það að um þarnæstu helgi stæði til að við Anna, Hanna og Una færum til Kaupmannahafnar. Svo fylgdu fullt af upplýsingum "sem gott gæti verið að hafa í huga áður en lagt er í hann", ásamt ábendingum um hvað skemmtilegt væri að gera í Köben.

"Bíddu, ha, til Kaupmannahafnar?!" hugsaði ég... og fékk svo vægt áfall.

Ég hringdi strax á skrifstofu Iceland Express og var sett á bið í heila eilífð, að mér fannst. Þegar ég loks náði sambandi stundi ég upp erindið, útskýrði að við ætluðum til London núna í mars... og svo heim frá Köben í júní.

Konan hló.

"Fyrirgefðu Ásdís, þetta var bilun í tölvukerfinu.. njóttu dvalarinnar í London!"

2008-02-15T20:04:00.007Z

Ég minnist þess að hafa í upphafi búskapar míns hér á Hagamelnum bloggað um svokallaða "hvað er til í ísskápnum?" eldamennsku. Hún felst í því að latur einbúi nennir ekki út í búð að kaupa í matinn, heldur opnar í staðinn alla skápa eldhússins (hverra innihald er fátæklegt að venju) og tínir til efni í sörpræs-rétt. Þetta getur verið varhugavert.

Fyrsta sinn sem ég reyndi þetta var útkoman hræðileg, vægast sagt. Pönnusteiktur núðluréttur með tómatbitum, pepperóníosti, jöklasalati (já, það fór á pönnuna!) og ristuðum furuhnetum. Já, í alvöru.

Síðan þá hef ég tekið miklum framförum í þessari exquisite culinary list og kem sjálfri mér skemmtilega á óvart í hvert sinn sem ég leyfi hugmyndafluginu að njóta sín. Í kvöld var ástand ísskápsins afar bágborið og Melabúðin allt of langt í burtu (!), svo ég snaraði fram einfaldasta sörpræs-réttinum til þessa. Ég læt uppskrift fylgja fyrir áhugasama listakokka:

Hvað er til? Nokkrar brauðsneiðar, kotasæla, hálf gúrka, túnfiskdós, sardínur í tómatsósu, útrunnið skyr og 1/4 af brúngrænum kálhaus.
Aðferð: Káli og skyri hent í ruslið og vöngum velt yfir því hvenær sardínurnar voru keyptar (þær voru innst í búrskúffunni, vel faldar undir kassa af tei). Túnfiskur settur í skál og niðurskorinni gúrku bætt við. Dágóð slumma af kotasælu látin fylgja. Öllu hrært saman. Brauðsneiðar settar í ristavél og voilá: Gourmet túnfisksalat á glóðuðu brauðbeði.

Sannkallað kóngafæði, njótið vel.

2008-02-13T20:54:00.000Z

Það var tilviljun ein sem réð því að þrír af fjórum ferðalöngum veittu því eftirtekt að debetkortin þeirra renna út í lok mars. Fjórða debetkortið rennur út í þremur dögum fyrir heimkomu. Það hefði verið miður skemmtilegt að komast að þessu eftir brottför. "Heppnar!"

2008-02-11T11:13:00.000Z

Það þyrmdi yfir mig í morgun - ég er að fara í ferðalag!

Nú eru ekki nema 18 dagar í brottför og það er svona smátt og smátt að renna upp fyrir mér að þetta er í raun og veru að fara að gerast. Þriggja mánaða ferðalag um ókunna heimsálfu, almáttugur minn. Við fljúgum til London snemma að morgni 1. mars og höldum áfram til Tokyo 2. mars (og lendum ekki fyrr en þriðja!).

Mér finnst ég eiga eftir að gera svo ótrúlega margt áður en ég get yfirgefið landið. Verkefni í skólanum eru þar efst á blaði. Ég er byrjuð að vinna í BA ritgerðinni minni og sit sveitt við að undirbúa umsóknir til allskonar siðanefnda. Svo er ég að taka einn kúrs á þessari önn og þarf að skila þremur skýrslum daginn fyrir brottför. Þeim skal að sjálfsögðu skilað munnlega...

Ég verð að öllum líkindum glöð og fegin í öðru veldi þegar við keyrum Reykjanesbrautina um mánaðamótin.

2008-02-01T17:36:00.000Z

Hey krakkar, hvítt rusl!

2008-01-29T11:31:00.000Z

Fór til læknis í morgun og fékk að vita að ég er með "mjög ljóta og bólgna hálskirtla". Hún mælti með því að ég léti taka þá við tækifæri og fæ ég því loks að upplifa æskudrauminn: að vera í góðu yfirlæti á spítala og mega bara borða ís!

Nú þyrfti ég bara að fá blóðnasir og þá verða sjúkradraumar æsku minnar uppfylltir.

2008-01-26T14:35:00.000Z

Ég viðurkenni það að ég fylgist með Hollywood slúðrinu. Mamma mín og aðrir skynsamir myndu líklega segja að ég eyði of miklum tíma í slíka froðu, en eitthvað verður maður nú að gera til að fylla upp í pásurnar milli lærdómstarna.

Undanfarið hef ég fylgst með hrakfarir Britney Spears, enda varla annað hægt. Þetta er eins og þegar maður keyrir fram hjá bílslysi og hægir á sér til að skoða í staðinn fyrir að einbeita sér að umferðinni og veginum framundan. Líf hennar virðist verða ömurlegra í hvert sinn sem ég les nýja frétt. Síðasta lægðin var þegar hún læsti sig inni, neitaði að afhenda börnin sín og var að lokum bundin á sjúkrabörur og flutt á spítala. Dagana eftir veltu slúðurritarar sér uppúr þessu og spekúleruðu mikið í því hvað í fjandanum væri að henni. Er hún með bipolar disorder (eins og Stephen Fry, það kallast geðhvarfasýki eða tvískautaröskun á íslensku) eða þjáist hún kannski af fæðingaþunglyndi? Þetta birtu þeir án þess að hika: bipolar eða fæðingaþunglyndi - bommsarabomms, veljið.

Svo hefur Britney greyið verið að rúnta um bæinn undanfarið og eitthvað heyrðist mönnum, þ.e. paparazzi ljósmyndurunum sem elta hana eins og skugginn, að hún væri að tala með breskum hreim við menn og dýr. Þessu var slegið upp í stórfrétt og sumir veltu fyrir sér hvort hún væri með schizophreníu (geðklofasýki). Bommsarabomms!

Ég býst við að menn slengdu fram þessari greiningu útaf hreimnum breska og drógu þá ályktun að hún hlyti að vera með mismunandi persónuleika, einn poppstjörnu, einn breskan og svo kannski (vonandi!) einhverja í viðbót. Slík röskun kallast bara alls ekki schizophrenia. Sjúklingar sem eru með marga persónuleika þjást af því sem kallast dissociative identity disorder (DID), áður þekkt sem multiple personality disorder (MPD). Þá eru aðskildir persónuleikar í einni og sömu manneskju og hver persónuleiki hegðar sér ólíkt hinum, hreyfir útlimi og andlit á sinn hátt, er með sín viðhorf og talar með sinni röddu. Persónuleikarnir geta verið á mismunandi aldri og af mismunandi kyni. Stundum vita þeir af hvorum öðrum, stundum ekki. Einn þeirra getur verið heimsfræg poppstjarna og annar bresk skólastúlka.

Mér finnst asnalegt að slúðurbloggarar og slúðurfréttamenn séu að spekúlera í geðheilbrigði fólks, en þetta eru kannski svona "comes with the territory"-pælingar. Eða eitthvað. Verra finnst mér, og hreinlega óverjandi, þegar sálfræðingar eru farnir að taka þátt í leiknum með þeim. Núna eru farnar að birtast slúðurfréttir þar sem einhverjir L.A. sálar eru farnir að greina hegðun Britney og flokka. "Jú, hegðun hennar bendir til að hún gæti þjást af tvískautaröskun/fæðingaþunglyndi/DID (þeir minnast ekki á að hún sé schizo, sem betur fer) og ji hvað það er erfitt að horfa upp á þetta, hún verður að fara að leita sér hjálpar!"

Ef viðkomandi er ekki sjúklingur í þinni umsjá, ef þú hefur ekki talað við manneskjuna undir fjögur augu, ekki lagt fyrir hana staðlaðar spurningar og það eina sem þú ert með í höndunum eru paparazzi-ljósmyndir og -upptökur sem hafa náðst á tilviljanakenndum tíma... hvernig geturðu greint hegðunina með ábyrgum hætti? Mér finnst verulega óábyrgt af sálfræðimenntuðu fólki að láta hafa eftir sér einhverjar plastgreiningar í fjölmiðlum. Hver er bættari af því?

2008-01-24T15:14:00.000Z

Vonbrigði. Létt-hangiálegg bragðast ekkert eins og hangikjöt og er því ómögulegt álegg á flatköku.

Það er rúmt ár síðan ég fór síðast í klippingu og hárið mitt er orðið einstaklega leiðinlegt. Það eru engar styttur og toppurinn nær niður að vörum. Þegar hárið er oftar í hnút heldur en slegið og nauðsynlegt er að nota spennur á hverjum degi, þá veit maður að tími er kominn til aðgerða. Svo er það orðið allhressilega sítt, vantar tæpa 10 cm á að ná niður á mjóbak, og ég held að sítt hár sé bara til trafala í rakanum í SA-Asíu. Það verður ekki umflúið, klipping er nauðsyn. Ó, ef það væri bara ekki svo subbulega dýrt.

Heí, ætti ég að vera ýkt flippuð og fara í klippingu í Tokyo?

Haha, þessi mynd birtist þegar maður googlar "Tokyo haircut". Ég veit ekki alveg sko, kannski ég haldi mig við Gel, Reykjavík.

2008-01-21T22:39:00.000Z

Lúðamóment helgarinnar var þegar ég, í miklu stuði á dansgólfi Barsins, sveiflaði hárinu af svo miklu offorsi að gleraugun flugu af mér í fínum boga. Leitin gekk erfiðlega, með augun pírð í dökkum frumskógi pinnahæla, og ég var orðin pínu stressuð um að finna þau að lokum mölbrotin. Vegna vasklegrar framgöngu myndarpilts með lýsandi reif-gleraugu fór þó allt vel að lokum. Jei. Betri eru gleraugu á nefi en á dansgólfi, þó svo að nefið sé lítið.

2008-01-17T15:01:00.000Z

Ég ætlaði að blogga í gær en þurfti að hætta við, vegna þess að ég komst að því að ég er ekki lengur með Paint í tölvunni (!!!). Efni bloggsins var slíkt að það var nauðsynlegt að hafa skýringarmynd með - en þar sem ég er ekki lengur með Paint þá gekk það ekki upp.

Ég lét strauja tölvuna í lok nóvember, en hef síðan þá látið allt Windows-stöffið og whatnot inn aftur. Allt nema Paint greinilega. Ekki vissi ég að Paint væri sérstök lúxus viðbót sem sérstaklega þyrfti að biðja um.

...

Við nánari eftirgrennslan sé ég að ég er ekki heldur með neina leiki. Ekkert Solitaire, enginn Minesweeper. Það er þó engin eftirsjá í þeim síðarnefnda, ég hef aldrei náð þeim leik. Verst er þó að missa internet Backgammon og internet Hearts.. og heí! Ég er heldur ekki með reiknivél! Ég hef greinilega fengið the unfun Windows version.

2008-01-13T03:15:00.000Z

Forsíða Morgunblaðsins í dag er mjög Séð og heyrt-leg, þykir mér. Stærsta fréttin er sú að Hulda Björnsdóttir er flutt til Kína og kennir þar ensku og dans. Hver er Hulda Björnsdóttir eiginlega, er það eitthvað sem maður á að vita? Var hún þekkt andlit á árunum 1984 - 1995? Ef svo er þá get ég kennt Danmerkurdvölinni um fávisku mína, eins og ég geri gjarnan til að bjarga andlitinu.

Þau hljóta að hafa ruglast í ríminu bara, fólkið í Hádegismóum. Þessi grein hlýtur að hafa átt að vera einhvers staðar á öftustu blaðsíðunum ásamt hinu fluffinu, ekki á miðri forsíðunni. Eftir því sem ég les textann oftar því fyndnara finnst mér þetta.

Kennir ensku og líka dans

Eftir 62 ár á Íslandi er Hulda Björnsdóttir flutt til hafnarborgarinnar Fuzhou í Kína þar sem hún hyggst búa til framtíðar og hafa lifibrauð af því að kenna ensku og dans.
Í samtali við Freystein Jóhannsson segir Hulda að eftir að hún horfði upp á móður sína verða aldraða á Íslandi hafi hún verið ákveðin í því að finna það ekki á eigin skrokki.
Sérstæð reynsla í kínverskudeild British Museum í London og skemmtilegt ferðalag til Kína beindu sjónum Huldu að Kína til frambúðar og þar á suðausturströndinni fann hún fyrirheitna landið í hafnarborginni Fuzhou.
Þar byggði hún sér hús og meðan það var í smíðum varð Hulda sér úti um réttindi til að kenna ensku og rifjaði upp dansinn, en hún kenndi dans í Reykjavík um árabil.
Nú er Hulda komin til Fuzhou. Þaðan sendi hún á föstudagsmorguninn tölvubréf: Komin heim.

2007-12-22T22:16:00.000Z

Ég var að kaupa mér spariskó. Það er merkilegur atburður vegna þess að það gerði ég síðast þegar ég var í 4. bekk MR. Það eru hvað, fimm eða sex ár síðan! Ég verð að viðurkenna að ég hlakka til að vera óvenjulega fín.

En já, ég er viss um að einhvers staðar í Reykjavík er hamingjusöm stelpa sem á og notar öll skópörin sem ég aldrei keypti.

2007-12-20T11:19:00.000Z

Eftir tæpa fimm tíma geng ég út úr síðasta prófi annarinnar og verð þá aldeilis að halda vel á spöðunum ef ég ætla að ná að taka þátt í jólastressinu.

2007-12-19T00:32:00.000Z

Ég var að horfa á endursýningu Glæpsins og í þætti kvöldsins var til umræðu bankareikningur sem Nanna Birk Larsen hafði stofnað í nafni bræðra sinna. Innistæðan var 11 þúsund danskar krónur sem verður að teljast dágóð summa, en í hvert sinn sem bankareikninginn bar á góma var upphæðin þýdd sem "11 þúsund krónur" í textanum neðst á skjánum. Fyrir vikið brenglaðist allt og viðbrögð móðurinnar virtust stórlega ýkt. Hversu mikið er hægt að velta sér upp úr því að dóttir manns eigi 11 þúsund kall inni á bankabók sem enginn vissi um?

Innistæða upp á hundraðogþrjátíu þúsund (tæplega) er aftur á móti allt annar handleggur. Mér finnst að þýðandinn hefði átt að líta aðeins upp frá textavélinni og rifja upp gengi krónunnar.

2007-12-15T20:16:00.000Z

Ferðalög kosta sitt og ferðasjóðurinn minn mætti vera digrari. Alveg mun digrari. Ég rembist við að vinna og rembist við að spara en þetta gengur frekar hægt eitthvað. Meðan ég rembist hugsa ég um fólkið sem mætir til Frímanns í þáttinn "Ertu skarpari en skólakrakki?" á Skjá Einum.

Ef ég væri ekki svona spéhrædd og ófús að gera mig að fífli í sjónvarpi þá myndi ég hiklaust fara í þennan þátt. Miðað við getu mína heima í stofu myndi ég að minnsta kosti komast upp í 200 þúsund kallinn og það yrði sannarlega mikil búbót. 200 þúsund kall eru svona 2000 veglegar asískar máltíðir eða gisting í 50 mánuði í kósý kofa á tælenskri strönd. Fyrir 200 þúsund gæti ég keypt mér rúmlega 13 japanska lestarpassa!

Málið er bara að maður er alltaf klárari heima í stofu en í stúdíóinu. Ég myndi því líklega flaska á fyrstu spurningunni eða eitthvað (spurningunni sem allir heima í stofu gátu svarað) og yrði að lýsa því yfir með skömmustusvip að ég er ekki skarpari en skólakrakki. Ég myndi örugglega aldrei aftur fara út á meðal fólks.

Frekar held ég áfram að rembast.

2007-12-11T23:24:00.000Z

Loksins! Það sem allir hafa beðið eftir!

Hér er vefsíðu-stafrófið mitt. Ég veit ekki hversu marktækt það er samt, því það er rétt rúmlega hálfur mánuður síðan ég lét strauja tölvuna mína og ég hef ekki skoðað sérlega mikið klám síðan þá. Þetta virkar þannig að maður slær inn staf í vefstikunni (þar sem maður skrifar vefföng, heitir það ekki örugglega vefstika?) og koppípeístar þá slóð sem kemur fyrst. Ég tók mér það bessaleyfi að snyrta lengstu vefföngin (allt fyrir lúkkið), en setti hlekki í staðinn.

A - asdiseir.blogspot.com Að sjálfsögðu. Ég er svo sjálfhverf.
B - blogjob.com Uppáhalds bloggvaktin mín.
C - cgi.ebay.com Slóð á fínan satín svefnpoka sem Una benti mér á.
D - doddeh.cartland.net Þórður Gunnarsson.
E - elinloa.blogspot.com Elín Lóa Baldursdóttir.
F - facebook.com Því ég er jú að lesa undir próf.
G - google.com/reader Readerinn.
H - hi.is Skólinn.
I - is.wikipedia.org Heimspeki 17. aldar, leit á þetta hálftíma áður en ég fór í próf í gær. Í öðru sæti var heimspeki 18. aldar og René Descartes var í því þriðja. Mér gekk vel á prófinu held ég.
J - jp.dk Jyllands Posten
K - kaupthing.is Það er svo sniðug gjaldmiðilsreiknivél á forsíðunni.
L - lexis.hi.is Beygingarmyndir íslenskra orða.
M - mbl.is/mm/frettir Fréttir
N - nytimes.com/ref/travel Listi yfir 53 staði sem maður ætti að heimsækja árið 2008. Eins og staðan er í dag mun ég allavega ferðast til númer 1, 47 og 48 á næsta ári. Næs!
O - ordabok.is Ofsalega þægileg, mikið notuð.
P - perezhilton.com Slúður.
Q - ekkert
R - ryokan.or.jp Lúxus hótel í Japan. Það má láta sig dreyma.
S - stuna.blogspot.com Una Sighvatsdóttir.
T - tripadvisor.com Tokyo Inernational Youth Hostel. Það er nauðsynlegt að vera raunsæ.
U - ugla.hi.is Elsku Uglan.
V - valinkunnurandansmadur.wordpress.com Önundur Páll Ragnarsson.
W - wikipedia.org Vikkípedía. Hvar værum við án hennar?
X - xkcd.com Fyndið.
Y - youtube.com Líka fyndið.
Z - ekkert.

2007-12-11T13:43:00.000Z

Mamma gaf mér kassa af Mellalia klementínum (ekki mandarínum) frá Marokkó. Ég er ekki viss, en ég held að hann hafi verið keyptur í Fjarðarkaupum. Klementínurnar voru 40 talsins og eru þær minni en Robin mandarínurnar og með þynnra hýði. Þær bragðast mjög vel og eru steinlausar. Þar að auki eykur það ánægju mína umtalsvert að sumar þeirra skuli enn vera með laufblað á sér.

Ég hef ekkert annað að blogga um en sítrus-ávexti.

2007-12-10T07:46:00.000Z

2007 maður, rosalegt.

Sem ég slæ á lyklaborðið birtast orðin sem ég skrifa á skjámynd forritsins OneNote. Svo sverti ég textann og hægrismelli, vel möguleikann Blog this - og vúptí: orðin þeysast úr OneNote yfir í Word. Nú er ekkert eftir nema að ýta á Publish takkann, sem er beint fyrir neðan hinn furðulega Office button sem ég var lengi að meðtaka, og daddarra: allt hafurtaskið birtist sem færsla á Hljóðs bið ég allar kindir. Já! 2007 maður, rosalegt.

Uppfært: Þetta er skrifað í Blogger. Svo virðist sem línubilin verði óeðlilega stór þegar póstað er gegnum OneNote/Word. Ég fór því inn í Blogger og lagaði þetta. Útlitið verður að vera í lagi. Lotning mín fyrir tækninni hefur minnkað pínu.

2007-12-08T15:24:00.000Z

Fyrir áhugasama:

Ég lagði leið mína út í Melabúð áðan og keypti Robin mandarínukassa á 549 krónur. Í kassanum voru 24 mandarínur (viðeigandi) og hef ég þegar lagt mér eina til munns. Hún bragðaðist alveg hreint ágætlega, svei mér þá, mátulega súr og engir steinar.

Jess!

2007-12-07T10:03:00.000Z

Ég á í miklu sálarstríði þessa dagana. Mig dauðlangar að fjárfesta í mandarínukassa en ég er hrædd um að ef ég láti verða af því þá kaupi ég akkúrat kassann sem geymir vondu mandarínurnar. Þessar með vatnsbragði og of lausu hýði sem óspennandi er að skræla. Ég vil þær pínu súrar og stinnar, en það er bara ekkert sjálfgefið í þessum málum. Þó svo að maður laumist til að þukla á mandarínunum og reynir að velja besta kassann, þá er allt eins víst að mandarínurnar séu feik-stinnar. Það er ýkt algengt! Feik-mandarínur með feik-bragði, ohh. Í staðinn fyrir að hætta á að kaupa köttinn í sekknum ætla ég bara að ímynda mér að ég eigi fullt af góðum mandarínum. Nokkurs konar virtual-mandarin-experience. Það er svo átakanlega erfitt að verða fyrir vonbrigðum.

2007-12-03T14:41:00.000Z

Prófatíð er bloggtíð

Það er svo kjánalegt þegar maður hugsar með sér "Ég ætti líklega ekki að gera þetta, þetta endar örugglega illa" en gerir hlutinn samt. Það bregst ekki að þá enda hlutirnir illa. Maður á að fylgja innsæinu, það er lexía dagsins.

Ég var nýkomin út af klósettinu á Þjóbó og stóð í milliganginum þegar ég tók eftir því að hægri skálmin hafði beyglast upp og krumpast. "Ég gæti beygt mig niður og lagað þetta snögglega, en mikið væri það samt týpískt ef einhver opnar hurðina akkúrat á því augnabliki sem ég beygi mig og ég fæ hana beint í hausinn. Ég ætti líklega ekki að beygja mig niður, allavega ekki akkúrat hér á þessum stað!"

Ég fylgdi ekki innsæinu heldur beygði mig örsnöggt niður til að laga skálmina og fékk að sjálfsögðu högg beint í fésið þegar eldri kona opnaði hurðina með offorsi.

2007-11-05T14:28:00.000Z

Mikilvægar pælingar í tíma.

Hvaða áhrif myndi það hafa á líf manns ef maður væri með tvo þumalputta á hvorri hendi?

Ræðið!

2007-11-02T22:15:00.000Z

Kl. 16:30 - stíg upp í rútu á leið minni í vísindaferð.
Kl. 17:15 - búin með fyrstu tvo bjórana og er að fræðast um innra skipulag Capacent.
Kl. 17:23 - fleiri bjórar renna ljúflega niður og leikar æsast.
Kl. 18:45 - ég og verkfræðingurinn í hópnum búum til pýramída úr tómum bjórdósum. Pýramídinn er ekki lítill.
Kl. 19:30 - fer ásam öðrum knáum sálfræðinemum í rútu niður í bæ. SingStar á Victor.
Kl. 20:45 - deluxe hvítlauksbrauð frá Eldsmiðjunni, meiri bjór meiri bjór meiri bjór.
Kl. 22:13 - ég dembi rúmlega 200.000 kjalli á kreditkortið. Ég er stoltur eigandi fjögurra flugmiða til London OG fjögurra flugmiða til Tokyo, Japan.

Klukkan hvað ætli timburmennirnir komi?

2007-11-01T23:04:00.000Z

Meðmæli

Óttar, uppáhalds bróðir minn, er orðinn bloggari á ný. Síðan heitir Hljóðs bið ég allar meme (aww) og hana má finna hér. Ég hvet fólk eindregið til að skilja eftir komment ;) ;) ;)

2007-10-26T16:10:00.000Z

Furðulegt háttalag kvenna í hádeginu

Í hádeginu smeygði ég mér framhjá vinnuvélar og drullupolla og fór í Íþróttahúsið. Þegar í klefann var komið setti ég töskur, skó og úlpu inn í skáp 23 (því það er mikilvægt að velja sér skáp í samræmi við aldur) og brá mér á klóið. Þegar ég kom aftur stóð eldri kona fyrir framan skápinn minn og reigði sig og beygði. Hún hafði komið inn í klefann rétt á eftir mér og valið sér skáp númer 22. Það var engin önnur kona í klefanum og aðeins tveir eða þrír skápar voru læstir. "Furðulegt að velja akkúrat þennan skáp" hugsaði ég, því skápurinn minn stóð opinn og það var nokkuð augljóst að hann var í notkun. Annað sem gerði val hennar undarlegt var að númer 22 er á enda skáparaðarinnar og því bekkjapláss af skornum skammti. Konan geymdi þess vegna veskið sitt og íþróttatösku á gólfinu meðan hún klæddi sig úr og í. Svo lítið pláss hafði hún skammtað sér að ekki gat hún sest. Fór hún því að veggnum og hallaði sér að honum meðan hún reimaði á sig skóna.

Ég náði þessu ekki.

Áður en hún fór lokaði hún skápnum en var ekki með hengilás og gat því ekki læst. Skömmu síðar gekk önnur eldri kona rösklega inn í klefann, en staðnæmdist í hálfa sekúndu meðan hún skimaði yfir svæðið. Svo gekk hún rakleitt yfir til mín og opnaði skáp 22. Þegar hún sá að hann var í notkun andvarpaði hún lágt og lokaði honum aftur. Svo gekk hún hálfhring í kringum mig, að skáp númer 24 og opnaði hann án þess að hika.

Hví?

2007-10-22T19:12:00.000Z

Síðustu stundirnar hef ég verið að dútla við að uppfæra CV-ið mitt, líta yfir farinn veg og krydda allt með slatta af sykri. Dútlið er samt að koma mér í dulítinn bobba sýnist mér, því ferilskráin lítur eiginlega bara vel út þegar hún er útprentuð. Á tölvuskjánum er allt morandi í línum og kaosi vegna óhóflegrar notkunar á Table. Þetta er óhentugt þegar senda þarf ferilskrá á tölvutæku formi. Jafnvel verulega óhentugt, því ekki vil ég sýnast vera óskipulagt rodehoved. Kannski ég útbúi aðeins tölvuvænna eintak.

Myndin sem fylgir er samt best í heimi. Ef þetta er ekki mest professional útgáfan af sjálfri mér... ja, þá veit ég ekki hvað!

2007-10-13T16:46:00.000Z

Ég á mjög erfitt með að vakna á morgnana. Svo erfiðlega gengur það að ég neyddist til að hanna þríþætt vakningarkerfi til að geta drullast frammúr. Klukkan sjö byrjar síminn minn að spila (hræðilega) útgáfu af laginu Hey Ya! með Outkast. Ég rumska, fálma eftir honum, ýti á snooze og steinsofna aftur. Klukkan 7:05 hringir háværa vekjaraklukkan mín. Það eru svo mikil læti í henni að hún færist smá úr stað þegar mest gengur á. Til að hámarka nýtinguna er klukkan staðsett á hillunni við fótenda rúmsins og þarf ég því að reisa mig við til að slökkva á henni. Venjulega vakna ég samt ekki við þetta, heldur pompa mér aftur á koddann og held áfram að lúra. Klukkan tíu mínútur yfir sjö byrjar Hey Ya! aftur og ég flýti mér að snúsa í annað sinn. Ennþá sofandi. Þá kemur þriðji og áhrifamesti þáttur þríþætta vakningarkerfisins við sögu - iPoddinn inni í stofu. Klukkan 7:12 byrjar hann að spila háværa (!!) tónlist og ég neyðist til að drífa mig frammúr svo ég geti slökkt áður en nágrannarnir hringja á lögguna. Þetta svínvirkar! Ég hef prófað að hafa tónlistina miðlungs-hátt stillta, en þá er ég gjörn á að liggja bara undir sænginni og njóta hennar þar til ég sofna aftur. Therefore, loud it is.

Í nótt gisti ég ekki á Hagamelnum, svo mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds þegar ég sá sms-skilaboð frá nágrannakonu minni, sent klukkan 7:23 í morgun.

Er þessi tónlist uppi hjá þér? Vinsamlega LÆKKA takk.

Þetta sá ég ekki fyrr en klukkan hálf tíu þegar ég vaknaði, og þá höfðu krakkarnir í Arcade Fire hafið raust sína klukkan 7:12 og spilað í einn og hálfan tíma á hæsta styrk, íbúum Hagamels til ómældrar ánægju.

S-a-m-v-i-s-k-u-b-i-t

2007-10-10T16:32:00.000Z

"I wish I knew how to quit you!"

Síðustu vikur er ég búin að vera að reyna að loka MySpace-síðunni minni. Hún var stofnuð í miklu eirðarleysi í jólaprófum fyrir löngu og síðan þá hef ég lítið sem ekkert sinnt henni. Jú, ég hef samviskusamlega addað vinum sem báðu um það og nýtt mér passwordið mitt til að njósna um annað fólk - annað ekki. Ég er enn með hvítan bakgrunn (sem virðist vera eitthvað sem mæspeísarar eiga að forðast sem heitan eldinn. Mottóið sýnist mér vera "því óreiðukenndara lúkk, því betra"), er bara búin að öpplóda eina mynd af mér (sem, aftur, virðist þveröfugt við það sem aðrir gera) og hef aldrei póstað bulletin og bara... nota þetta ekki. En já. Verandi langþreytt á MySpace og öllum spam-póstinum sem því fylgir, ákvað ég að eyða svæðinu mínu algjörlega, tortíma reikningnum og anda léttar. En oekkí. Ég er búin að margreyna, fer í Account settings og vel Cancel Account, eins og FAQ-síðan benti mér á að gera, fylgi leiðbeiningum til hins ýtrasta og bíð og vona... en ekki hverfur síðan. Það eina sem hefur breyst er að nú fæ ég ekki lengur tilkynningar um ný vinarboð eða komment send í tölvupósti. Fyrir nokkrum dögum gafst ég svo upp á biðinni og sendi hjálparbeiðni á Customer Service (er til íslenskt heiti yfir þetta?) en þeir eru greinilega með nóg á sinni könnu. Oj, ég hata MySpace jafn mikið og Kjartan hatar Strumpa.

2007-10-08T18:09:00.000Z

Þetta er nú gömul saga og ný. Eftir langt blogghlé finnst mér erfitt að komast í gírinn á ný. Allt sem mér dettur í hug að blogga um finnst mér leím og bla bla bla. Nú er nóg komið. Skólinn er (löngu) byrjaður og það er eins það vanti lítinn part af skóla-mér þegar ég eyði ekki tíma í Hljóðs bið ég allar kindir (róó.. gefin fyrir drama, þessi dama). Já, þetta er því eitt stykki leím-ass færsla.. svona til að taka broddinn af ritstíflunni. Skál fyrir mér!

2007-09-06T11:46:00.000Z

Stórkostlegt

Tekið af xkcd.com

2007-08-11T14:12:00.000Z

Gærkvöldið var ofsalega hýrt.

Fór og sá Hilmi leika homma í leikritinu Heteróhetjur: Með fullri virðingu fyrir Ashley Cole. Það var einstaklega skemmtilegt stykki og ég mæli eindregið með því að fólk tryggi sér miða (miðapantanir: 824-2653). Svo lá leiðin á Ölstofuna í einn bjór og síðan á hýra stelpuballið á Q-bar. Þar var Eva María, uppáhalds-vinnufélagi, að þeyta skífum og við Anna dönsuðum eins og vindurinn. Eða eitthvað. Til að slútta hýra kvöldinu á viðeigandi hátt sannfærði ég Önnu um að eyða nóttinni heima hjá mér. Ég þurfti ekki einu sinni að kaupa handa henni drykk. Anna auðvelda!

Hýr kvöld eru góð kvöld.

2007-08-09T16:06:00.001Z

Öppdeit:

Ný uppáhalds-síða: belgingur.is
Stjórnendur síðunnar kalla sig yfirbelgi og það, ásamt vindaspánni, gleður mig á hverjum degi.
Sumarið er búið að vera stórgott, alveg hreint, en ég lít svo á að því sé lokið. Lllllokið, bwah! Núna er það bara próflestur (sumarpróf 15. og 20 ágúst, jájá Hemmi minn) og harkan sex.
Nei, heyrðu, sem ég vélrita rennur upp fyrir mér ljós. Sumarið er ekki búið, það er á hóld. Í lok ágúst fer ég nefnilega til Tyrklands. Í heila viku. Á fimm stjörnu hótel. Einkaströnd og unaður. Ég hef því enga innistæðu fyrir sjálfsvorkun.
Ég setti nokkrar fínar hvalaskoðunarmyndir á netið áðan. Og skrifaði síðan voða áhugaverðó útskýringar við... því ég hef jú ekkert betra við tímann að gera. Áhugasamir geta skoðað herlegheitin hér.
Sigrún, skemmtilega og sæta frænka mín, játaði fyrir mér á ættarmótinu í sumar að sér þætti bloggið mitt áhugaverðast þegar ég talaði um kaktusinn minn. Hún fær því smá glaðning:

2007-07-12T08:37:00.000Z

Í dag eru 23 ár síðan ég kom í heiminn (gasp!). Ég efast um að hægt sé að finna betra tilefni en það til að bleyta aðeins upp í bloggþurrðinni sem hér hefur ríkt. Ó, afmælisdagar.. þeir eru svo skemmtilegir.

Ég ætla að bjóða þér, lesandi góður, að skilja eftir kveðju í kommentakerfinu, hringja í mig eða senda smáskilaboð eða hugskeyti. Þá verð ég nefnilega svo glöð í hjartanu :-)

Eigðu góðan dag og bjartan!

2007-05-30T01:10:00.000Z

Ég er dottin í sama gamla sumargírinn. Netnotkun mín snarminnkar og í raun eru einu síðurnar sem ég skoða reglulega vedur.is og vefur Siglingastofnunar. Það er lúmskt skemmtilegt að fylgjast með veðrinu oft á dag, kannski ég fari að gera þetta á veturna líka.

2007-05-22T22:34:00.000Z

Ég var að lesa eitthvað af þeim tölvupósti sem streymt hefur í pósthólf Eldsúlunnar frá því að hvalveiðar í atvinnuskyni voru leyfðar. Mest eru þetta fyrirfram skrifuð bréf þar sem fólk kvittar undir yfirlýsingar á borð við "Ég og fjölskylda mín ætluðum að koma til Íslands í frí, en nú erum við hætt við út af því að þið eruð farin að drepa hvali." Annað er aðeins... öfgafyllra.

-----Email Message-----
Subject: Watching or catching?

I wondered about your whale-watching trips - would that be free whales or
whales being slaughtered under Iceland's decision to resume commercial
whaling? Either way, I'll not be visiting Iceland in the foreseeable future
for that reason alone.

Einnig:

-----Email Message-----
Subject: Whale Murder

I would like to enquire about the opportunity of coming to Iceland to murder a whale?

I am sure that with your governments recent decision your whale watching business will start to decline - when will you convert your expertise and boats into whale killing. Now that its legal in your country what is to stop you?

Og svo uppáhaldið mitt:

-----Email Message-----
Subject: (none)

Dont you consider it grotesque that you profit from peoples desire to view
whales, while you hunt and tortures those same whales?

your names and addresses are circulating, to ensure that no further paying
customers use your services.

I hope you go bankrupt soon.

Ég ákvað að birta ekki nöfn höfundanna til að koma í veg fyrir að þeir fyndu þessa síðu gegnum Google. Það er örugglega ekki gaman að lenda í stappi við þetta fólk, sérstaklega ekki við manninn sem skrifar síðasta meílið - hann virðist harður í horn að taka. Alveg bðjálaður.

Ég skil samt ekki þennan hugsunargang. Ef þú ert það mikill andstæðingur hvalveiða að þú hefur fyrir því að skrifa og senda tölvupóst máli þínu til stuðnings, af hverju sendirðu hann þá á hvalaskoðunarfyrirtæki í staðinn fyrir á Sjávarútvegsráðuneytið? Mér finnst svo órökrétt að óska þess að hvalaskoðunarfyrirtæki á Íslandi fari á hausinn. Yrði það ekki bara vatn á myllu hvalveiðisinna ef hvalaskoðunarfyrirtæki væru ekki arðbær? Vitlausa fólk.

2007-05-12T17:00:00.000Z

Mér finnst að atkvæði mitt eigi að hafa tvöfalt vægi vegna þess að ég þarf að hjóla úr Vesturbænum, þar sem ég bý, upp í Breiðholt þar sem lögheimili mitt er. Nokkurs konar álags- eða fyrirhafnarbónus?

Annars var ég að komu úr síðasta prófi annarinnar, svo það er ekki eins og ég hafi nokkuð betra að gera. Áfram lýðræði!

2007-05-10T01:19:00.000Z

Ef ég ynni í markaðsdeild Coca Cola, þá myndi ég grípa gæsina og ráða Lindsay Lohan til að leika í auglýsingu fyrir mig.

Ætli hún myndi hafa húmor fyrir því?

2007-05-06T14:10:00.000Z

Oj, sunnudagar virðast vera menntaskóladagar hér á Bókhlöðunni. Það er hormónalykt í loftinu og bólur út um allt.

2007-05-03T10:34:00.000Z

Ég má til með að klappa sjálfri mér á bakið. Mér tókst að koma mér í aðstöðu sem er verri en sú sem ég lýsti hér tveimur færslum neðar.

Gamlaaa...

Fyrir stuttu voru hvalaskoðunarfyrirtækin Elding og Hafsúla sameinuð undir nafninu Reykjavík Whale Watching. Síðasta mánudag var haldinn staffafundur til að "við" og "þau" gætum öll hist, blandað geði og styrkt böndin fyrir sumarið. Mjög gott mál.

Við byrjuðum á því að hittast í hvalasetrinu í Reykjavíkurhöfn, fengum bjór og smalltalkuðum. Síðan var siglt út í Viðey þar sem blinda listaverk Ólafs Elíassonar var skoðað og náttúran dásömuð. Svo var okkur boðið í mat í Viðeyjarstofu og þetta var allt voða huggulegt. Meðan á borðhaldi stóð áttu allir að standa upp og kynna sig, og fannst mér það vel til fundið. Ég var búin að drekka bæði bjór og rauðvín og var því, eins og allir hinir, létt og hress. Ræðan mín var samt ekki það versta sem kom út úr munni mínum þetta kvöldið. Það er ekki hún sem mig langar til að eyða úr minni samstarfsfélaga minna, þó svo að ég hafi hlæjandi lagt til að nýja fyrirtækið myndi heita Eldsúlan (lúúúði). Það er ekki heldur fimleikasýningin sem við Eva og Edda stóðum fyrir áður en aftur var rölt niður í bát. Ónei.

Þegar við komum í land í Sundahöfn bað ég nærstadda um tyggjó og fékk strax tvö gefins. Það var exótískt ávaxtabragð af þeim. Við stigum öll upp í rútu og ekið var að Reykjavíkurhöfn. Þegar leiðin var hálfnuð varð mér skyndilega allhressilega óglatt. Ég fölnaði upp og kaldur sviti spratt fram í andliti og víðar. Ég þurfti að hanga í sætisbakinu fyrir framan mig til að lyppast ekki niður á rútugólfið. Ég man að Rannveig og Vignir, ex-Eldingarfólk, og Helga, ex-Hafsúlukona stumruðu áhyggjufull yfir mér. Yfirmenn mínir, gömlu og nýju!

Þegar við komum niður að höfn valt ég út úr rútunni og að hafnarbakkanum þar sem ég hnipraðist saman. Mér leið svo illa, ó, svo illa. En ég skildi þetta ekki! Ég var nú ekki búin að drekka svona mikið, hvað var í gangi? Einhverjir stóðu yfir mér og struku á mér bakið og þegar sviminn leið hjá var mér hjálpað upp í bíl. Ég var enn föl og sveitt.

Ég held að bílinn hafi komist svona þrjá metra áður en ég rétti upp hönd (vel upp alin greinilega) og bað fólk um að afsaka mig. Svo fór ég út, lagðist endilöng á jörðina og hugsaði myrkar hugsanir.

Í ljós kom að tyggjóin sem ég fékk voru engin exótísk ávaxtatyggjó, heldur 4 mg nikótín bombur. Ég var búin að vera japlandi á tveimur í einu, þannig að átta milligrömm af nikótíni æddu nú um líkama manneskju sem hefur í mesta lagi stundað óbeinar reykingar. Held að hugtakið nikótíneitrun sé ekki óviðeigandi í þessu samhengi.

Svo ég ældi.

Ég ældi á hafnarbakkann, fyrir framan yfirmenn mína og samstarfsfélaga sem margir hverjir voru að hitta mig í fyrsta sinn. Way to go. Svona á að fara að því að koma vel fyrir! Ég er viss um að nýja fólkinu finnist mikill fengur að mér og geti ekki beðið eftir að ég klári prófin og mæti til vinnu.

2007-05-02T18:06:00.000Z

Þessi mynd hefur verið að skjóta upp kollinum hér og þar á netinu, mér til mikillar gleði. Það mætti halda að fólk hefði ekkert betra við tímann sinn að gera en að dreifa svona vitleysu. Hvernig er það, er prófastuð? Áðan fékk ég að heyra að ég liti út eins og reiður selur. Það er samt óþarfa illkvittni finnst mér, þetta er bara hinn sanni baráttuandi holdi klæddur.

Krakkar, það þýðir ekkert að taka þátt í meðmælum af hálfum hug. Annaðhvort vill maður virkja helvítis hugvitið eða ekki. Ekkert hálfkák, ekkert kjaftæði.

2007-04-26T18:57:00.000Z

Er eitthvað verra en eftirfarandi aðstæður?

Þú þarf að pissa, ert eiginlega alveg í spreng. Þú stendur upp frá lesborðinu á Þjóbó og gengur að klósettunum. Kvennaklósettið er upptekið og það hljómar eins og það gæti verið það í allnokkurn tíma. Næs. Karlaklósettið er laust - þú svindlar og smeygir þér þangað inn, enda ertu alveg í spreng og ákveður að ein lítil mynd á hurð eigi ekki þurfa að valda því að þú pissir í þig. Á karlaklósettinu er megn fýla. Alveg mega megn. Þú þarft virkilega að pissa og ákveður að anda ekki með nefinu heldur bíta á jaxlinn. Þegar þú kemur út af klósettinu stendur sætur strákur og bíður eftir að komast á klósettið. Þig langar að öskra "ÉG BER EKKI ÁBYRGÐ Á ÞESSARI LYKT!" en lætur það vera. Þú gengur skömmustuleg að borðinu og vonar innilega að strákurinn hafi verið kvefaður.

2007-04-22T22:55:00.000Z

Ansans, ég opnaði ekki bók í allan dag. Í staðinn svaf ég til 11, fór í fermingarveislu, og svo í útreiðartúr. Það mætti halda að ég væri í góðum málum fyrir komandi Prüfungs-átök, en sú er nú ekki raunin. Þjóbbz verður nýttur í tætlur á morgun.

2007-04-21T15:09:00.000Z

Þegar ég var lítil fórum við mamma og kerran mín stundum í göngutúr í Nyhavn. Við skoðuðum mannlífið, fengum okkur ís og nutum veðurblíðunnar (því það var jú alltaf gott veður þá). Þegar við gengum framhjá gamla, fallega húsinu úti á enda sem eitt sinn var pakkhús en var nú orðið fínt hótel, þá horfðum við inn um gluggana og dáðumst að því sem fyrir augu bar. Mamma ákvað að einn góðan veðurdag skyldi hún gista á þessu hóteli ásamt fjölskyldu sinni - and so we did.

Við flugum út síðasta fimmtudag, fjölskyldan og amma, í tilefni fimmtugsafmælis mömmu minnar. Fimmtug, að hugsa sér! Við lentum í Kastrup um eitt leytið og sátum í sólinni í Nyhavn, með bjór í hönd, um hálf þrjú. Um kvöldið fórum við í nýja óperuhúsið og sáum Simon Boccanegra eftir Verdi. Eða, réttara sagt, sum okkar sáu Simon Boccanegra, aðrir sváfu og hrutu. Eftir óperuna hitti ég Dabba og Möggu yfir bjór og páskaeggi í hliðarherbergi á huggulegum bar. Við bjórdæluna sat einstaklingur, stór í sniðum með mikið hvítt hár og kúrekahatt, sem var líklega kona en hugsanlega karl.

Daginn eftir gerðum við stutt stopp í H&M og við Óttar keyptum okkur eins peysur. Ekki óvart, ég tek það á mig. Við ákváðum að þetta væri ekki hallærislegt heldur fyndið.

Svo fórum við í Zoologisk Have og Tivoli, hittum gamla vini og nutum lífsins í ró og spekt. Á afmælisdegi mömmu létum við Kim Larsen fylla okkur andagift. Hann samdi nefnilega eitt sinn lag sem heitir Familien skal i skoven. Fyrsta erindið er svona:

Det er sommer og
familien skal i skoven.
Himmelen er blå,
ikk' en sky for oven.
De snubber
et kystbanetog
til den nærmeste oase.

Og þannig var það. Himininn var heiður og blár, sólin skein og við snúbbuðum kystbanetog og fórum í Dyrehaven, skóginn sem Kim söng um.

Þetta var í alla staði frábær ferð. Gaman að líta upp úr bókunum og svonahh.. og vera með skemmtilegu fjölskyldunni minni. Og Danmörk sko, ooo já. Ég elska Danmörku.

2007-04-10T22:01:00.000Z

Fjúkkett.

Þegar ég geri myndaleit að "ásdís eir" þá er þetta fyrsta myndin sem poppar upp. Þetta er sjálfsmynd Ásdísar Eirar, 7 ára stelpu í Holtaskóla. Ég er mjög hrifin af litasamsetningunni.

Ég bjóst við að MR myndin yrði í fyrsta sæti. Það hefur nefnilega alltaf böggað mig pinku, vitandi af þeirri mynd sveimandi um alnetið. Pinku, ekki mikið, bara pinku. Hún reyndist sem betur fer ekki vera í fyrsta heldur sjöunda sæti. En samt, afhverju er ekki hægt að ritstýra myndaleit Google?! Þetta sjá allir sætu strákarnir sem leita af mér á netinu:

Hahahaha, sem betur fer deila aðrir þessum örlögum með mér. Ég skora hérmeð á alla bloggandi MR-inga að birta sína Guðbjartsmynd hjá sér. Eða hlekk í kommentakerfið ef engin er bloggsíðan. Like, totally.

2007-04-10T14:16:00.000Z

Það er alltaf gaman þegar líf vinkvenna manns er eins og vel skrifaður gamanþáttur. Sérstaklega þar sem það virðist vera skortur á þessu sjónvarpselementi í lífi mínu þessa dagana, það sem ber hæst er yfirvofandi hlutapróf og fyrirlestrarsmíð.

2007-04-10T10:44:00.000Z

Í myndinni You´ve got mail með Tom Hanks og Meg Ryan er karakterinn hans Tom alltaf að koma með línur úr Godfather myndunum. Eða alltaf og alltaf.. allavega minnist hann á byssur og canoli og leikur atriðið þar sem afskorið hestahöfuð finnst uppi í rúmi. Meg Ryan fattar síðan ekki neitt, því hún, eins og svo margir, er ekki búin að sjá Godfather trílógíuna. Í staðinn setur hún stút á munninn og blikkar augunum krúttlega.

Til að vera ekki eins og Meg Ryan ákváðum við fjölskyldan fyrir ekkisvolöngusíðan að halda Godfather-maraþon. Við horfðum á eitt og tvö með viku millibili og svo var horft á þriðju í gærkvöldi. Mér fannst þær allar mjög góðar, en eitt og tvö fannst mér þó bera af. Reyndar felldi ég tár (lesist: hágrét) yfir lokaatriðinu í gær en ekki yfir fyrri myndunum. Það er samt nokkuð ljóst að grátur er enginn gæðastimpill hjá mér, því ég hef líka grátið yfir tryggingaauglýsingu. Og brúðkaupsþættinum Já.

Maraþonið gekk frekar vel, þrátt fyrir ýmsar smávægilegar uppákomur. Pabbi var búinn að sjá allar myndirnar og gat ekki fyrir sitt litla líf sleppt því að benda okkur hinum á að nú væri eitthvað spennandi að fara að gerast. Sjáiði nú, gardínurnar eru dregnar frá.. Einn-tveir-þrír! (og þá hófst skothríð). Óhóóóþolandi, en samt frekar fyndið svona eftir á.

Núna mun ég þurfa að haga mér eins og Tom Hanks og vitna í Godfather hægri vinstri. Átti meira að segja rosa gott mafíu-móment í gær þegar ég sagði hænumömmu vera að fara að sofa hjá fiskunum. Reyndar held ég að þetta klassíska "steypuklessa á fótum óvinarins, ferð niður að höfn" sé ekki komið úr Godfather. En samt... fáró gott.

2007-04-07T12:07:00.000Z

Mér finnst að íslensk dagblöð eigi ekki að flytja fréttir af hljómsveitum sem hafa bæst við á Hróarskeldu. Er verið að reyna að láta mér líða illa? Þeir sem hafa áhuga á þessu geta bara farið sjálfir á heimasíðu hátíðarinnar og fylgst með viðbótum. Óþolandi alveg... svona nasanúningur.

2007-04-02T18:08:00.000Z

- Fyrsti apríl -

Gegnum tíðina hef ég skapað mér nokkurs konar hefð þegar kemur að þessum degi. Iðulega rennur hann upp án þess að ég geri mér grein fyrir því og ég er þar af leiðandi frekar græskulaus fram að hádegi. Þetta veit nánasta fjölskylda mín og nýtir sér óspart.

Pabbi hringdi rétt fyrir tíu í gær. "Sæl elskan! Heyrðu, við mamma þín erum hérna niðri... að koma með stóran og eh.. þungan stól til ömmu þinnar. Heldurðu að þú stökkvir ekki niður og opnir fyrir okkur?"

Ég var tiltölulega nývöknuð og lá enn uppi í rúmi undir hlýrri sæng. "Jú, ég kem að vörmu!" sagði ég, skellti á hann og hentist í fötin. Svo hljóp ég niður stigann (tvær hæðir) og opnaði útidyrahurðina. Þar stóð ég og skimaði eftir bílnum í dágóða stund þar til það rann upp fyrir mér hvaða dagur væri.

Lufsaðist aftur upp og hringdi hlæjandi í pabba. The call of shame eins og það er kallað.

Samkvæmt hefðinni var ég bitur fram eftir degi og átti erfitt með að einbeita mér að öðru en að ná fram hefndum. Þar sem pabbi, mamma og Óttar voru greinilega skrefi á undan mér þá vissi ég að til að jafna út apríl-karmað yrði ég að beina sjónum mínum annað.

Um kvöldið hringdi ég í Önund. Hann var að horfa á fréttirnar, en stóð upp úr sófanum þegar ég bað hann fara afsíðis svo Una myndi ekki heyra. "Hey, ég er hérna fyrir utan í bíl með afmælisgjöf handa Unu. Þetta er frekar þungur pakki.. værirðu nokkuð til í að koma að hjálpa mér að bera?"

Ljúfmenninu þótti það nú ekki nema sjálfsagt og ég heyrði hvernig hann gekk niður stigann og fram í anddyri. Meðan á þessu stóð þurfti ég að halda símanum frá mér, ég flissaði svo mikið. Hann hlýtur að hafa heyrt í mér því áður en hann opnaði útidyrahurðina rann upp fyrir honum ljós: "Jááá-ááeh, það er fyrsti apríl!"

Ég hló í svona tvo tíma.

Ómar kom síðan með kvöldmat (ég veit, alveg til fyrirmyndar) og meðan við lágum á meltunni ákváðum við að reyna að gabba pabba hans. Ómar hringdi í mömmu sína og bað hana sjá til þess að Pétur myndi svara næst þegar heimasíminn hringdi. Hún Hólmfríður er sjálf svo mikill aprílgabbari að það þurfti ekki mikið til að sannfæra hana um að taka þátt. Eftir að mér tókst að hemja hláturinn sem bubblaði í maganum mínum hringdi ég heim til Ómars.

"Já."
"Hæ Pétur [Úbb, mistök. Þetta hefði eins getað verið Ómar eða Pétur Freyr], Ásdís hérna. Takk fyrir síðast!"
"Já sæl vertu!"
"Hæjj.. hérna.. ég hringdi í Ómar en hann var uppi á spítala.. ég var að spá sko.. ég er búin að týna úrinu mínu, en ég man að ég var með það heima hjá ykkur síðasta föstudag [mér var boðið í Hólmfríðar-pizzu og X-factor. Eðall] ..Uu, og ég tók það af mér þegar við vorum að horfa á sjónvarpið. Hérna, eh, getur verið að það liggi undir stólnum?"
"Undir stólnum í sjónvarpsherberginu?"
"Já.."
"Tja, ég var nú að ryksuga þar um daginn [góðuuur!] og varð ekki var við neitt. Bíddu.."
(Hann gengur inn í sjónvarpsherbergi og kíkir undur stólinn)
"Neeei, það er ekki hér."
"Ekki undir sófaborðinu heldur?"
(Meðan hann leitaði undir sófaborðinu heyrði ég í Hólmfríði fyrir aftan: "Hver er þetta?" "Ásdís" sagði Pétur, "hún er að leita að úrinu sínu." Þá heyrðist í Hólmfríði: "Æ! Er það silfur- eða gullúr?" Hahaha, snillingur!)
[Þarna hnippti Ómar í mig og sagði mér að biðja Pétur fara inn til hans]
"Hmm, þetta er skrýtið.. værirðu nokkuð til í að kíkja inn til Ómars fyrir mig? Úrið gæti verið á skrifborðinu..."
(Pétur fer úr sjónvarpsherberginu og inn til Ómars)
"Nei því miður Ásdís, ég sé ekkert úr hérna.."
(Hann heldur áfram að leita)
[Ómar hnippir aftur í mig: "Segðu honum að líta á dagatalið!"]
"Pétur.. sérðu dagatalið þarna?"
"Já..."
"Hvaða dagur er í dag?"
(Þögn)
"Nei!! Fyrsti apríl?!"
[Ég heyrði ekki hvað hann sagði eftir þetta því hlátursgusan sem kom frá Hólmfríði kæfði allt, hahaha]
Svo sagði hann: "Ásdís! Þú ert nú meiri appelsínan!!!"

Ég veit ekki sko.. það má vel vera að fólki finnist ég barnalegur kjáni fyrir að hafa svona gaman af eigin aprílgöbbum, og það jaðrar nú við að mér finnist það sjálfri - en þegar pabbi vinar þíns kallar þig appelsínu þá veistu að þetta hafi verið þess virði.

2007-03-26T20:23:00.000Z

Loksins!

Ég er með tracker sem skrásetur heljarinnar býsn af upplýsingum um lesendur þessarar síðu. Meðal annars get ég séð hvaða orð leiða til þess að gúglarar rambi hingað inn. Hingað til hafa bara óspennandi orð eins og stjörnuskoðun, liðþófi, dánartilkynningar, læknaneminn, svifdiskur og öndunarbylgja lokkað fólk í klístrað net mitt... en í dag dró loks til tíðinda.

Danskt klám, dömur mínar og herrar. D-a-n-s-k-t klám.

Ég er ótrúlega sátt.

2007-03-26T18:28:00.001Z

Una kom með frábæran punkt í kaffinu áðan. Fer ekki meira fyrir brjóstið á manni að heyra þjóðsönginn spilaðan á tíföldum hraða í upphafi handboltaleikja heldur en að heyra Spaugstofumenn syngja hann með breyttum texta í slöppu Alcan-gríni?

2007-03-18T23:19:00.000Z

Helgin, kalt mat.

Plús:

Að fara út að borða ásamt skemmtilegasta samstarfsfólki í heimi.
Að fá hvala carpaccio í forrétt þegar borðfélagarnir vinna í hvalaskoðunarbransanum.
Að eftirsóttustu lesbíunni í bænum finnst ég vera með flott brjóst.
White Russian og skemmtilegar umræður.
Kántrí tónleikar á Grand Rokk þar sem testósterónið var áþreifanlegt.
Að læsast inni á klósettinu.
Þéttingsföst faðmlög á Laugaveginum.
Trúlofunarhringur.
Jakkafatabrandari Óttars.
Að mamma Önnu vissi strax að hún væri að fara í mat hjá foreldrum mínum þegar hún sagðist vera boðin í mat hjá "tengdó".
Klausturbleikjan hennar mömmu.
Hjálmar á Nasa.
Að dansa stanslaust í þrjá tíma, í þvögunni fremst hjá sviðinu, án þess að verða ógeðslega sveitt. Húrra fyrir skynsamlegri loftræstingu.
Að reyna að jafna álagið á klósettunum með því að fara úr kílómetra langri röðinni fyrir utan kvennaklósettin og ganga beint inn á karlaklósettið þar sem brosandi andlit mæta manni.
Dyravörðurinn sem henti mér öfugri út með þjósti.
Að bíða ennþá lengra í kvennaröðinni.
Hvað söngvarinn í Hjálmum er sætur.
Gráhærða konan sem tróð sér fyrir framan Önnu og öskraði "Arríba! Arrrríba!" í gleðivímu.
Að bösta fólk sem ræðir auðlindaákvæðið í myrkum skúmaskotum.
Að fatta ekki fyrr en daginn eftir afhverju Hanna fékk hláturskast í leigubílnum.
Að sofa þvert í rúminu vegna fjölda bólfélaga úr Mosfellsbænum.
Bakaríið í Úlfarsfelli.
Það að ég vissi ekki að það væri bakarí í Úlfarsfelli fyrr en í dag.
Sólkjarnabrauð, appelsínusafi og súkkulaðibitakökur.
Jólasveinabrandari Hönnu.
Stálull, Ajax, heitt vatn og ryksuga ömmu minnar.
Að vera símavinur Margrétar.
Belle & Sebastian.

Mínus:

Að læra ekki.

2007-03-17T06:19:00.001Z

Fokk fokk fokk.

Ég er í kjól sem er renndur að aftan og ég kemst ekki úr honum. Rennilásinn er stífur og það er ekki séns í helvíti að ég nái að renna niður ein og óstudd. Mig langar ekki að sofa í honum, hann er way to óþægilegur. Ég lýsi því hérmeð frati á Önnu Samúelsdóttur. Hefði hún farið niður í bæ eins og til stóð og gist á Hagamelnum eins og til stóð, þá væri ég ekki í svona miklum bobba.

2007-03-16T00:14:00.000Z

Ég afgreiddi konu í vinnunni í dag sem kallaði 4-5 ára son sinn í sífellu "litla prinsinn sinn". Svo keypti hún allt sem hann benti á án þess að reyna að hafa hemil á honum. "Já ljósið mitt" og "Auðvitað prinsinn minn" var viðkvæðið.

Sá drengur á eftir að gera konur mjög hamingjusamar í framtíðinni.

2007-03-13T23:58:00.000Z

Hana! Ég fór inn á vef skattstjóra og sótti um frest. Hálfnað verk þá hafið er og allt það.

Uppfært, 00:22
Ég á rétt á sjómannaafslætti. Snilld, snilld, snilld.

2007-03-09T12:29:00.000Z

Saklaus spurning, ég krefst svara.

Er fólk ekki almennt sammála um að Hugh Grant er æðislegur?

2007-03-07T00:55:00.000Z

Vegna fjölda áskorana:

Ég var að poppa í potti áðan. Poppið varð svo umfangsmikið að lokið á pottinum lyftist. Það gladdi mig.

2007-03-04T17:04:00.001Z

Úr samtali Hönnu Rutar við afgreiðslumann Hróa Hattar í nótt:

HH: Hvað er nafnið?
HR: Hanna Rut.
HH: Harpa Rut?
HR: Nei, Hanna Rut.
HH: Harpa Rut?
HR: Haha, nei.. Ha-nna Rut.
(þögn)
HH: Ha?
HR: Ókei, settu bara Ásdís Eir á þetta.
HH: Ási Geir?

2007-02-27T17:59:00.000Z

Í morgun setti ég Uppdraget - boken som förändrer ditt liv, sniðugu bókina sem Hulda gaf mér, í skólatöskuna. Planið var að taka eins og einni áskorun í dag. Áðan opnaði ég hana á handahófskenndri blaðsíðu og við mér blasti áskorun númer 64: Farðu í náttföt og klæddu þig í gúmmístígvél. Farðu og keyptu gúrku og vaselín í næstu verslun.

Glææætan.

Ég ætla að hverfa frá handahófsaðferðinni og velja mér bara áskoranir sem henta ríkjandi stemningu. Númer 64 gæti átt við einn góðan veðurdag, hver veit.

Núna ætla ég að gera númer 145: Reyndu að láta nálægan hlut svífa í loft upp. Einbeittu þér stíft í 15 mínútur.

1-2-og GO!

Uppfært kl. 18:16
Ég starði stíft á eyrnartappaboxið í kortér. Það sveif ekki. Reyndar verð ég að viðurkenna að ég missti einbeitinguna í smá stund þegar tæpar átta mínútur voru liðnar. Þá fór sessunautur minn hér á Þjóbbz að stara mig eins og ég væri vangefin. Kannski hefði boxið svifið hefði ég verið í einrúmi.

2007-02-19T15:23:00.000Z

Ég finn til með Britney. Hún getur ekki um frjálst höfuð strokið.

2007-02-19T11:01:00.000Z

Miðaldra?

Ég er búin að hugsa mjög mikið um það í morgun hvað mig langar í ílát til að geyma ost. Ekki vantar - nei, mig langar í ostabox!

2007-02-15T21:34:00.000Z

Ég var í sjónvarpinu áðan. Var að leysa landfestar, eða sleppa eins og við sjóararnir segjum, í KF Nörd þætti á Sirkus. Liðið fór í siglingu með Eldingunni í sumar og ég var háseti um borð. Síðan sást ég klifra fimlega um borð og í lok þáttar sást brosandi andlit mitt frammi í brú (í svona hálfa sekúndu) áður en skotið var víkkað og allur báturinn var í mynd.

Án þess að ég vilji monta mig of mikið þá læt ég hérna fylgja viðbrögð þeirra sem sáu þáttinn:

Una Sighvatsdóttir: "Gella með skills"
Önundur Páll Ragnarsson: "Sjónvarpsupplifun ársins"
Óttar Símonarson: "Þetta var illa gert"*

*Tekið skal fram að hann er á viðkvæmum gelgju-aldri, og það sem hann meinti var: "Vá hvað þú gerðir þetta vel. Rassinn þinn var ekkert feitur þegar þú klifraðir um borð. Ég er stoltur af því að vera bróðir þinn."

2007-02-14T22:12:00.000Z

Þegar langt líður frá síðustu færslu fæ ég oft snert af ritstíflu. Mér líður eins og "kommbakk-færslan" þurfi að vera bomba, í betri kantinum, mega sega, extra spicy, í þungavigtarklassanum. Eitthvað svoleiðis.

Ég er bara ekki í þungavigtarbombustuði. Í staðinn koma hér nokkrir punktar; færslur febrúarmánaðar í hnotskurn, hefðu þær verið skrifaðar:

Munið að kjósa!
Plís, ekki gleyma að kjósa!
Spenna, spenna, spenna.
Spennufall - grátur og gnístran tanna.
Röskva vann, Vaka tapaði.
Til hamingju Röskvuliðar.
Og allur sá djass.

Svona, þá er það afgreitt. Nú ætti ritstíflan að losna.

2007-02-02T01:39:00.000Z

Í staðinn fyrir að fara fyrr á fætur í morgun og byrja að læra, þá vaki ég núna frameftir til að ljúka við verkefni sem á að skila í fyrramálið. Ég er sjaldan jafn skammsýn og þegar óhljóðin í vekjaraklukkunni byrja.

2007-01-29T16:32:00.000Z

Ég er búin að vera að hlæja að þessarri mynd í allan dag:

Aldís er þarna fersk í forgrunninum, pæjuleg með fína pósu... svo er ég þarna á bakvið, hahahaha, á "tali" við Konna. Ég veit ekki hvaða sögu ég er að segja, en hún virðist ekki skemmta neinum nema mér. Hahaha, og puttarnir!! Ég veit nákvæmlega hvaða hreyfing þetta er, en ég veit ekki hvað hún er kölluð. Spaðapot? Ééveitiggi. Note to self: Næst þegar þú gerir spaðapotið, reyndu þá að sleppa því að þrýsta hausnum niður að viðbeinum. Aldrei, aldrei aftur setja upp þennan svip.

Ég ætla að reyna að vera aðeins pæjulegri í framtíðinni.

2007-01-24T16:57:00.000Z

Áðan heyrði ég konu segja "Þú ert nú meiri kerlingin" við litlu dóttur sína. Vinkona konunnar fór þá að hlæja og setti út á orðalag hennar.

Mér fannst alltaf gaman þegar mamma eða pabbi sögðu þetta við mig. Þegar ég var "meiri kerlingin" þá var það oftast vegna þess að þeim þótti ég fyndin eða pínu prakkari. Og ekki er það nú leiðinlegt.

Viðbót, 17:12
Líklega hefði vinkonan ekki farið að hlæja ef konan hefði sagt "Þú ert nú meiri karlinn" við son sinn.

2007-01-23T20:27:00.000Z

Nú er ég búin að búa á Hagamelnum í tvö og hálft ár eða svo, og ég held að það megi telja á fingrum annarrar handar þau skipti sem ég hef eldað fyrir mig eina. Núna sit ég með rjúkandi heita skál af tyrkneskri baunasúpu sem er búin að malla síðasta hálftímann - og ég á ekki von á gestum. Svei mér þá ef þetta verður ekki gert oftar. Næst ætla ég að kenna sjálfri mér að gera franska lauksúpu.

2007-01-19T09:32:00.001Z

Lúxusvandamál

Ég er að fara í tíma frá 13:20 til 16:30 á eftir, en er jafnframt skráð í vísindaferðina sem byrjar klukkan 16:15. Þetta kortérs óverlapp hefur í för með sér að a) ég þarf að byrja að hafa mig til fyrir djamm um tólfleytið, b) ég neyðist til að gerast óldskúl glósari með penna og stílabók að vopni (því ekki fer ég að taka fartölvuna með í vísindaferð) og c) ég neyðist til að laumast kortéri fyrr út úr tíma.

Svo er listakynning Vöku í kvöld. Á Hressó kl. 20:00. Þá verð ég búin að vera í djammgírnum í tæpar sjö klukkustundir. Eða þannig. Verð samt örugglega ýkt hressó. Hlakka til að sjá þig þar!

2007-01-14T13:27:00.000Z

Um jólin fékk ég skemmtilega bók frá Huldu. Bókin heitir Uppdraget - Boken som förändrar ditt liv og inniheldur 189 mismunandi mananir eða uppdrag (hvernig myndirðu þýða uppdrag á íslensku Hulda? Ég skrifa mönun en það er varla þýðing, meira svona ráðið af samhenginu).

Allavega, bókin manar mann til að gera fjöldan allan af miserfiðum hlutum og segir:

Genomför ett uppdrag om dagen och lägg märke till hur saker och ting ändres runt omkring dig. Välj dem i vilken ordning du vill. En del kan tyckas smått löjliga eller nästen omöjliga, men ge inte upp. För när allt kommer omkring, väljer du inte hellre löjlig och smått omöjlig framför samma gamla tråkiga upprepningar, upprepningar, upprepninger?

Sum uppdrögin eru auðveld í framkvæmd, eins og númer 63: Se en film som börjar på R. Eða númer 180: Rid på en häst. En önnur eru erfiðari eins og númer 2: Bjud en främling på bio. Eða 67: Gå baklänges över alla övergångställen. Uppdrag númer 59 er fyndið: Köp en hamburgare på McDonald's. Gå till Burger King och ät den. Númer 101 er hinsvegar bara vandræðalegt. Ég efast stórlega um að mér takist að safna kjark til að: Gå på bio, tag en plats längst upp i salongen. Vandre alla raderna igenom, i ett zick-zackmönster, uppifrån och ned, till filmduken. Be om ursäkt och få alla att resa sig när du vill igenom.

Þessi bók er algjör snilld! Ég þarf greinilega ekki að láta mér leiðast næstu mánuði.

2007-01-13T13:43:00.000Z

Jæjaaah?

Betra seint en aldrei: Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir allt gamalt og gott. Nú er ný ferð hafin umhverfis sólina og leggst hún bara vel í mig í þetta sinn. Ég held ég leggi ekki í að skrifa áramótaannál eða neitt þvíumlíkt. Læt mér bara nægja að segja að 2006 var fínt ár og ég hefði ekki viljað missa af því.

Ég hóf nýja árið á því að rífa liðþófa í hryggnum. Mæli ekki með því. Fyrstu dagana var ég algerlega óstarfhæf, átti bágt með gang, gat ekki sest niður (hvorki á stól né klósett) og átti í mestu vandræðum með að klæða mig. Sannast hið fornkveðna að enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur. Hanna Rut gisti hjá mér fyrstu nóttina og bjargaði lífi mínu. Síðan þá hef ég brutt verkjalyf af miklum móð, gert æfingar og látið mig dreyma um betri tíð með blóm í haga. Þetta er allt að koma, ég er hætt á lyfjunum og er farin að geta hreyft mig nokkurn veginn eðlilega.

Ég hef alltaf verið frekar heilsuhraust og laus við slys og óhöpp. Jú, ég hef að vísu brotið bein, bæði í höndum og fótum, tognað, fengið kvef og flensu og svona - en allt slíkt er búið og afgreitt eftir einhvern tíma, rifinn liðþófi er hinsvegar verra mál og langdregnara. Liðþófi er teygjanlegur og marglaga "púði" milli hryggjarliða og þegar rifa kemur á liðþófa þá þrýstist hlaupkennda miðjan út og bungan getur þrýst á nálægar taugar. Vegna þess hve illteygjanlegur örvefurinn er sem myndast þegar rifan grær, þá þarf ekki mikið til að hann rifni aftur og sagan endurtaki sig... og ekki vill maður það. Því er mál málanna að passa hvernig ég sit, gera fyrirbyggjandi æfingar og vera dugleg að hreyfa mig. Sí sí.

2006-12-22T19:20:00.001Z

Klemma

Ég er að fara í skötuveislu í hádeginu á morgun og langar að vera fín. Bæði út af tilefninu og líka af því að ég ætla að láta taka mynd af okkur ömmu saman og gefa henni síðan myndina innrammaða í jólagjöf (aww, ég veit, fullkomna dótturdóttirin, hóst). Málið er samt að fatnaður skemmist í þessum boðum. Í fyrra þvoði ég peysuna mína fjórum sinnum eftir skötuboðið án þess að lyktin svo mikið sem dofnaði.

Þetta er næstum eins og Sophie's choice: á ég að vera sæt og fín á myndinni og eyðileggja rauða kjólinn eða á ég að mæta í fötum sem má henda og gefa síðan ömmu mynd af mér í 9 ára gömlum kvennahlaupsbol?

Það er hreint ekki auðvelt að vera ég.

2006-12-21T10:56:00.001Z

Rökrétt

Föt sem ég hef verið í einu sinni eru ekki óhrein. Þess vegna læt ég þau á stól inni í svefnherbergi, en ekki í óhreinatauskörfuna. Svo liggja þau á stólnum þangað til mér finnst þau hlóta vera óhrein (vegna ryks?) og þá fyrst set ég þau í körfuna.

2006-12-14T20:00:00.000Z

Uppáhalds Actionary-minningin:

Þegar Jóni Eðvaldi tókst að leika frauð.

2006-12-12T14:28:00.000Z

Eigendur jólaljósa úr IKEA hafa víst verið gagnrýndir fyrir að vera kommersjal plebbar, enda eru þessir ljóskransar í öðrum hverjum glugga í bænum. Mér er sama. Ég keypti mér tvö jólahjörtu í gær (eða nei, alveg rétt, mamma gaf mér þau. Score!) og ég ætla að hengja þau upp í kvöld. Kannski ég spili smá Bing Crosby líka... og kveiki á kertum.
Ég vona að mér takist að fara betur með þessi hjörtu en IKEA hjartað sem ég átti í fyrra. Kannski ég ætti að setja mér það markmið að taka þessi niður fyrir vorpróf.

2006-12-11T03:54:00.000Z

Ég get ekki sofnað, svo í staðinn fyrir að bylta mér fram og tilbaka þá er ég komin fram í stofu. Ég er búin að hreiðra um mig í þægilega stólnum og er að lesa fyrir prófið sem ég er að fara í eftir fimm tíma. Veit ekki alveg hvort þetta sé sniðugt samt, það getur varla verið gott að fara ósofin í próf. Eeen.. það er svo sannarlega ekki gott að eyða dýrmætum tíma í að bylta sér, glaðvakandi. Nósörríbobb.

2006-12-10T21:18:00.000Z

Slys

Ég fæ alltaf sting þegar ég les dánartilkynningar þar sem tekið er fram að hinn látni hafi verið ógiftur og barnslaus. Það er eins og það komi ekki málinu við að hann átti mömmu og pabba, systkini, vini, kunningja og kannski kærustu. Það er látið sem dauðsfallið sé minni tragedía úr því að hann hafi ekki verið giftur.

2006-12-09T14:49:00.000Z

Það heyrir til undantekninga að fólk fallbeygi nafn mitt rétt í þol- og þágufalli. Það er ekki skrýtið svosem, mér finnst Eiri frekar eiga við um eyri en sjálfa mig.

Nf: (hér er) Ásdís Eir
Þf: (um) Ásdísi Eiri
Þgf: (frá) Ásdísi Eiri
Ef: (til) Ásdísar Eirar

2006-12-04T10:24:00.000Z

Maður er sjaldan jafn skapandi og á prófatíma.

2006-12-03T20:22:00.000Z

Hversu ógeðslega ánægð(ur) ertu að þekkja mig?

2006-12-01T12:52:00.000Z

Sá þetta á mæspeísi Bjarneyjar:

One try (no cheating & no backspacing)
Type your first name with your...

1. Fingers: Ásdís
2. Chin: d1aööki sz
3. One finger, eyes closed: asdos
4. Elbow: ásdíss
5. Nose: ásdíms
6. Palm: ææ´æasdísae

GO!

2006-11-30T12:07:00.000Z

Ansans, ég er búin að týna kennslubókinni í 5 eininga faginu sem verður prófað úr eftir 10 daga. Þetta kemur sér afar illa, vægast sagt. Ég get ekki ímyndað mér hvar eða hvernig ég hef týnt henni... en týnd er hún. Eina sem mér dettur í hug er að einhver hefur tekið hana af borðinu mínu á Hlöðunni. Það er samt frekar langsótt og ótrúlegt.

Ný bók kostar 7980 krónur, en þá fylgja auðvitað ekki glósurnar og athugasemdirnar sem ég var búin að skrifa við textann. Mig langar að grenja.

Uppfært kl. 12:37
Gunnhildur ætlar að lána mér sína. Jess.

2006-11-28T16:38:00.000Z

Steinunn er farin og Hanna situr hjá tölvunum. Því sit ég við hringborðið ásam tveimur menntaskólastrákum. Hrmpf.

Merkilegt hvað viðmót manns breytist eftir eigin hentugleika. Þegar ég var í MR þá fussaði ég yfir því að Háskólanemar hefðu forgang að borðum á prófatíma. "Er þetta ekki þjóðarbókhlaða?" hnussaði ég. Og hrmpf-aði. Núna finnst mér sanngjarnast að þeir stúdentar sem stunda Þjóbbz reglulega yfir veturinn fái algjöran últímat forgang. Helst einhvers konar VIP-passa eða eitthvað.

Æ nei, þeir fara nú ekki svo mikið í taugarnar á mér þessir piltar. Ég hef þá allaveganna eitthvað krúttlegt að horfa á.

2006-11-28T08:31:00.000Z

Bögg

Það er glatað að mæta á Þjóbó tíu mínútum eftir opnun til þess eins að komast að því að öll góðu hópborðin eru þegar upptekin. Hvar var allt þetta fólk í haust?

Uppfært kl. 09:05.
Ég fann Steinunni og saman hertókum við hringborðið hjá hægindastólunum Esjumegin.

Uppfært kl. 09:08.
Hanna Rut er komin líka. Stay tuned.

2006-11-23T18:48:00.000Z

Árið 1961 gerði Stanley Milgram mjög fræga tilraun þar sem hann rannsakaði hversu gjarnt fólk er að hlýða yfirvaldi (eða authority figure) sem gefur fyrirmæli um að gera eitthvað sem stríðir gegn sannfæringu flestra. Flestir kannast líklega við þessa tilraun: Rannsakandinn lét þátttakanda gefa öðrum manni (leikara og vitorðsmanni) raflost, og sagði honum að halda áfram þó svo að leikarinn var farinn að æmta og skræmta af sársauka (hann fékk auðvitað ekki raflost í alvörunni). Í ljós koma að furðu hátt hlutfall þátttakanda "fóru alla leið" og gáfu mesta straum sem hægt var að gefa (450 volt). Þetta er mjög áhugaverð tilraun, en ítarlegri lýsingu er að finna hér. Milgram endurtók síðan þessa tilraun margoft og skoðaði þá m.a. áhrif einkennisbúningsins. Í ljós kom að fólk hlýddi rannsakandanum mun frekar þegar hann var klæddur hvítum sloppi en þegar hann var í venjulegum fötum.

Þau Geffner og Gross ákváðu að rannsaka þessi áhrif einkennisbúnings frekar. Árið 1984 létu þau mann standa hjá gangbraut á Mannhattan. Hann bað fólk um að nota frekar næstu gangbraut í stað þeirrar sem hann stóð hjá (en þessi beiðni hafði augljóslega í för með sér óþægindi fyrir fólkið enda er ekki gott að þurfa að leggja töluverðan krók á leið sinni þegar maður er að flýta sér). Þegar maðurinn var í venjulegum fötum voru fáir sem fóru að tilmælum hans, en þegar hann fór í vegavinnuvesti þá hlýddi fólk miklu frekar og gekk lengri leiðina. Þar sem ekkert athugavert var í gangi við gangbrautina sem hann var að vísa fólki frá (það var enginn að fara að mála/grafa skurð/gera eitthvað sem skýrði þessa beiðni) þá er búningurinn það eina sem skýrir muninn.

Í báðum þessum tilraunum var búningurinn í samhengi við aðstæðurnar, hvítur sloppur í tilraunaumhverfi og vegavinnuvesti úti á götuhorni - en hvað gerist þegar einkennisbúningurinn er ekki í samræmi við aðstæður?

Til að komast að þessu ákváðum við Lydía Ósk að skoða hvort fólk hlýðir frekar manneskju í læknaslopp heldur en í venjulegum fötum, við aðstæður keimlíkar þeim í rannsókn Geffner og Gross. Bílaplanið fyrir utan Háskólabíó var kjörinn staður. Runnarnir liggja, í nokkrum röðum, þvert á gönguleiðir frá bílastæðum að húsinu sjálfu. Runnarnir eru það þétt vaxnir að eina leiðin til að komast að bíóinu er að ganga eftir gönguleiðunum sem liggja í gegnum runnanna (haha, vá hvað mér tekst að flækja þetta.. ég geri bara ráð fyrir að lesendur hafi first-hand reynslu af þessu bílaplani og útskýri þetta því ekki frekar). Ég tók mér stöðu á stígnum í miðjunni, en sá var valinn til að hámarka fjölda vegfarenda og til að fólk þyrfti að leggja á sig töluverðan krók ef það valdi að ganga aðra leið.

Þegar fólk labbaði framhjá mér stöðvaði ég það með orðunum “Afsakið, værirðu nokkuð til í að ganga annaðhvort hér [ég benti til hægri] eða hér [benti til vinstri]”. Báðir valmöguleikarnir höfðu í för með sér lengri göngu að bíóinu. Ef vegfarandi spurði af hverju sagði ég: “Ég get því miður ekki sagt þér af hverju”. Ástæðan fyrir því að svarið var svona hlutlaust og fól ekki í sér neina skýringu fyrir beiðninni var sú að slíkt hefði hugsanlega getað breytt hegðun fólks. Ef ég hefði ekki svarað neinu hefði það líklega túlkast sem dónaskapur og slíkt hefði líka getað haft áhrif á hegðun fólks.

Alls stöðvaði ég 40 manns. Í helming tilvika var ég í venjulegum fötum (gallabuxur, svört kápa og vettlingar) en annars var ég í hvítum læknasloppi með hlustunarpípu um hálsinn. Tilraunin var gerð tvo morgna í röð, fjóra tíma í senn. Þetta var gert til að takmarka þau áhrif sem mismunandi tími dags gæti haft á niðurstöður. Báða dagana var ég í venjulegum fötum þegar ég talaði við fyrstu tíu þátttakendur og í slopp með hlustunarpípu um hálsinn þegar ég talaði við seinni tíu. Ef ég hefði verið í slopp einn daginn og venjulegum fötum hinn daginn hefði þriðja breyta, til dæmis veðurfar, hugsanlega getað skekkt niðurstöður.

Lydía parkeraði bílnum sínum rétt hjá og fylgdist síðan með í laumi og skráði niður fjölda þátttakenda sem hlýddu og hlýddu ekki. Veðrið var frekar leiðinlegt, rigning, snjókoma og kuldi, svo þegar enginn var sjáanlegur hoppaði ég inn til hennar og hlýjaði mér. Við skemmtum okkur konunglega, drukkum kaffi, borðuðum mandarínur og sögðum "Við erum á steíkáti... í Sandgerði!" í tíma og ótíma.

Niðurstöðurnar komu mér á óvart: Þegar ég var í venjulegum fötum hlýddu 40% af þeim sem ég stöðvaði og löbbuðu lengri leiðina. Hin 60 prósentin héldu sínu striki (og héldu ábyggilega að eitthvað væri að mér). Hinsvegar... þegar ég var í læknissloppinum og með hlustunarpípuna hlýddu 90% þeirra sem ég stöðvaði. 90%!!!

Mér finnst merkilegt að "venjulega Ásdísin" hafi tekist að láta 40% (þ.e. átta manns af 20) hlýða sér. Hvað fór í gegnum huga þessa fólks, afhverju hlýðir maður svona undarlegri beiðni? Einnig finnst mér stórmerkilegt hvað áhrif læknasloppsins eru mikil. Hugsið ykkur hvað þetta er órökrétt! Í fyrsta lagi að hlýða og ganga lengri leiðina, í kulda og rigningu, án þess að nein ástæða sé gefin fyrir beiðninni. Í öðru lagi: Hvað í ósköpunum ætti læknir að vera að gera á bílastæði Háskólabíós? Afhverju hlýðir fólk frekar lækni en venjulegri stelpu við þessar aðstæður? Hvaða ástæðu gæti læknir mögulega haft fyrir því að biðja fólk um að leggja krók á leið sinni í átt að Háskólabíó?

Átta af 20 hlýddu mér, 18 af 20 hlýddu læknis-mér. Mér finnst þetta alveg stórskemmtilegar niðurstöður.

2006-11-20T12:04:00.001Z

Pirripú.

Í gærkvöldi smurði ég nesti handa okkur Óttari. Eitt nesti, annað nesti: samtals tvo nöst. Óttar var skikkaður í að hjálpa til, en vék sér fimlega undan með því að segja eldhúsbrandara og vera hress. Allaveganna. Óttars nesti var pleín og kedeligt (að eigin ósk) en mitt nesti var hinsvegar spennandi, hollt og djúsí. Samloka úr grófu brauði með léttreyktri hunangsskinku, kotasælu, rucola salati, paprikusneiðum og gúrku. Einnig smurði ég tvær flatkökur með hangikjöti og tíndi til skyrdrykk og grænt epli. Þegar ég fór að sofa þá fékk ég vatn í munninn við tilhugsunina um nestið sem beið mín.

En... auðvitað gleymdi ég því heima. Pirr pirr pirr.

2006-11-16T22:56:00.000Z

Mamma og pabbi fóru til Rómar í dag til að vera viðstödd brúðkaup vinafólks síns. Þau koma ekki heim aftur fyrr en aðfaranótt þriðjudags og ég hef verið ráðin sem ráðskona fjölskyldusetursins á meðan. Vandræðaunglingurinn sem býr hérna þarf ást, umhyggju og þræl til að smyrja nestið sitt. Áðan sátum við og leystum stærðfræðijöfnur, ætli þetta verði ekki ágæt helgi.

2006-11-13T16:42:00.000Z

Klöppum fyrir konunni sem kallaði mig Ásdísi Rán fyrr í dag. Ekki einu sinni, heldur tvisvar! Svo móðgaðist hún þegar ég ýjaði að því að hún læsi Séð og Heyrt.

2006-11-07T23:01:00.000Z

Ég fór í bústað um helgina ásamt fallega, góða og skemmtilega fólkinu sem ég starfa með á sumrin. Við borðuðum góðan mat, drukkum, nutum lífsins og fórum að sjálfsögðu í pottinn. Ég hafði laumast til að taka kassa af þurrís með í sveitina (því hvað er sveit án þurríss?) og þegar allir voru komnir í pottinn ákvað ég að nú væri sko rétti tíminn til að gleðja fólkið. Ég teygði mig því í kassann, vippaði lokinu af og sturtaði kílói af -79 gráðu kaldri kolsýru út í 40 stiga heitt vatn. Afleiðingarnar voru geigvænlegar!

Ég bjóst við að þetta yrði voða rómó og kósí, kannski smá bubbl og falleg gufa... en nósörríbobb: All hell broke loose!

Samstundis og þurrísinn fór ofan í vatnið varð gufan svo mikil að ég sá ekki í næsta mann, þó svo að við vorum mjög mörg og sátum þétt. Ísmolarnir lágu ekki kyrrir í yfirborðinu eins og ég hafði búist við, heldur þutu út um allt eins og litlar rakettur. Og hljóðið maður! Vatnið kraumaði eins og 1000 djúpsteikingarpottar og fólkið öskraði af sársauka.

Ísmolarnir fóru út um allt, enginn sá neitt og enginn gat forðað sér. Molarnir voru svo kaldir að þeir brenndu nakið holdið um leið og þeir komust í pínu snertingu við það. Öll urðum við hysterísk og hófum að ýta vatni og þurrís frá okkur inn að miðju (og þar af leiðandi yfir á manninn á móti). Sessunautar mínir öskruðu á mig og gerðu ámótlega tilraun til að standa á fætur til að hlífa viðkvæmum rasskinnum við þeim molum sem sukku. Ég gat ekki hætt að hlæja, afleiðingar gjörða minna komu mér svo á óvart! Ástandið í pottinum var fáránlegt!

Þegar hlutirnir fóru aðeins að róast og fólk fór að sjá handa sinna skil veitti ég því eftirtekt að ég fann fyrir svíðandi sársauka í vinstra brjóstinu. Ég veinaði og stakk höndinni inn á mig til þess að koma þurrísnum út en ýtti honum í staðinn lengra inn í holdið. Eftir mikið fálm, puð og tryllingslegan hlátur tókst mér að loks að losa molann. Þegar betur var að gáð sást að farið eftir þurrísinn var stórt, ferkantað, rautt og upphleypt. Sviðinn í brjóstinu var áþreifanlegur.

Eins og við mátti búast fékk ég ekki mikla meðaumkun.

2006-11-05T21:49:00.000Z

Mér finnst almennt séð mjög gaman að versla, nema þegar ég er að leita að brjóstahaldara eða gallabuxum. Það er vesen og bögg og ég er sjaldan nógu þolinmóð til að leggja í svoleiðis leiðangra. Afgreiðslustúlkan vingjarnlega í Victoria's Secret í New York var því alger himnasending. Hún sá örvæntinguna í augum mér og tók mig upp á arma sína, mældi helstu ummál og benti mér á hinn fullkomna brjóstahaldara. No muss, no fuss. Ég keypti mér einn í aquabláu og hef eiginlega ekki farið úr honum síðan þá.

Mig langar í nýjan brjóstahaldara. Aquablár er þreytandi til lengdar og mig langar í smá tilbreytingu. Ég fór því inn á heimasíðu Viktoríu og skoðaði haldarann góða. Hann er til í mörgum nýjum litum: luscious rose, true red, mocha, miami tan, buff (haha), whisper pink, ivory, white, black og wavy stripe print. Verð: $47.00

Svo er það sendingarkostnaðurinn. Hann er auðvitað hlutfallslega minni eftir því sem maður verslar meira... svo ég ætla að kaupa tvo brjóstahaldara (enda er fáránlega erfitt að velja bara einn lit af svona mörgum flottum) og svo bráðvantar mig nýjar náttbuxur. Áminning: Ég er að hugsa um sendingarkostnaðinn. Hann lækkar hlutfallslega, ég er að spara - víst!
Reikningurinn lítur svona út:

Besti brjóstahaldari í heimi í fallegum lit x 1: $47,00 (3210 kr)
Besti brjóstahaldari í heimi í öðrum fallegum lit x 1: $47,00 (3210 kr)
Geðveikar náttbuxur, ýkt kósí x 1: $34,50 (2356 kr)
Vörur samtals: $128,5 (8777 kr)
Flutningsgjald: $30,95 (2114 kr)
Samtals: $159,45 ( sirka 10.890 kr)

Undanfarið hef ég heyrt þónokkrar kynsystur mínar dásama ShopUSA í bak og fyrir. Þær segja mér að það margborgi sig að versla í gegnum þessa vefsíðu. Þegar ég set dæmið inn í reiknivél ShopUSA fæ ég hinsvegar út að heildarkostnaður við að kaupa og flytja þessar vörur til Íslands sé 17.690 kr (miðað við að sett sé inn verð án flutningsgjalds, $128,5) en þegar ég nota reiknivél Tollstjórans í Reykjavík (sjá hér) þá reiknast mér að heildarkostnaður sé ekki nema 15.590 kr.

Hvað er ég ekki að taka með í reikninginn? Hvaða hagræðingu er ég að missa af? Og mikilvægasta spurningin: Afhverju er ekki hægt að kaupa heimsins besta brjóstahaldara hér á landi?

2006-11-04T00:06:00.000Z

Fátt eins hressandi á föstudagskvöldi eins og að sitja við skrifborð og lesa um pedófíla og masókista. Afhverju finnst fólki laugardagspróf góð hugmynd?

2006-10-30T23:09:00.000Z

Mig langar svo að faðma fólkið sem er með hálsbólgu og hása krúttrödd. Einn kennarinn var hás í dag og ég meðtók lítið af því sem hann sagði vegna þess að ég var upptekin af því hvernig hann sagði það. Það er svo sætt þegar röddin afmyndast og brotnar og fólk þarf að hafa fyrir því að koma út úr sér orðunum. Þegar ég gifti mig ætla ég að reyna að sjá til þess að maðurinn minn verði alltaf hás. Hás þar til dauðinn oss aðskilur.

(Úúú!) Talandi um dauðann...

Ég var hársbreidd frá því að lenda í árekstri áðan. Ég var að hjóla heim á leið þegar blár bíll kom æðandi niður Hofsvallagötuna og tók hægri beygju inn á Hringbrautina, einmitt þegar ég var að hjóla yfir gangbrautina í átt að heimili mínu. Ég snarhemlaði, afturdekkið skransaði í sveig og alles, og bíllinn straukst við framdekkið. Bílstjórinn tók hinsvegar ekki eftir neinu. Allavega hægði hann hvorki á sér né stoppaði. Úff.

2006-10-26T14:29:00.000Z

Í fyrirlestrum sit ég oftar en ekki við hliðina á Önnu Lísu vinkonu minni. Þegar kennarinn talar um analýsur, analýseringar eða að einhver hafi analýst eitthvað í fari einhvers (und so weiter) þá hnippi ég í hana. Anna Lísa, analýsa. Þetta er svo brilljant.

2006-10-23T23:16:00.000Z

Mér finnst skemmtilega lýsandi fyrir sundmenningu Íslendinga að á meðan aðrar þjóðir merkja sundlaugarnar sínar svona:

þá notum við svona skilti:

Enda er fáránlega gott að fara í pottinn.

2006-10-23T09:16:00.000Z

Davíð Halldór Kristjánsson

Hann býr í Danmörku ásamt Margréti Rún, kærustunni sinni. Þau búa rétt hjá dildóbúð í kóngsins Köben og stunda þar skiptinám frá Háskóla Íslands. Í Köben sko, ekki í dildóbúðinni. Davíð bauðst til að fixa síðuna mína og gerði það, að því er virðist, eins og að drekka vatn. Haloscan kommentakerfið er komið í gagnið á ný og tracking-dótið er sömuleiðis öppandrönning. Ég er mjög þakklát. Það er gott að þekkja frábært fólk eins og Davíð.