Fyrir áhugasama:

Ég lagði leið mína út í Melabúð áðan og keypti Robin mandarínukassa á 549 krónur. Í kassanum voru 24 mandarínur (viðeigandi) og hef ég þegar lagt mér eina til munns. Hún bragðaðist alveg hreint ágætlega, svei mér þá, mátulega súr og engir steinar.

Jess!

Ég á í miklu sálarstríði þessa dagana. Mig dauðlangar að fjárfesta í mandarínukassa en ég er hrædd um að ef ég láti verða af því þá kaupi ég akkúrat kassann sem geymir vondu mandarínurnar. Þessar með vatnsbragði og of lausu hýði sem óspennandi er að skræla. Ég vil þær pínu súrar og stinnar, en það er bara ekkert sjálfgefið í þessum málum. Þó svo að maður laumist til að þukla á mandarínunum og reynir að velja besta kassann, þá er allt eins víst að mandarínurnar séu feik-stinnar. Það er ýkt algengt! Feik-mandarínur með feik-bragði, ohh. Í staðinn fyrir að hætta á að kaupa köttinn í sekknum ætla ég bara að ímynda mér að ég eigi fullt af góðum mandarínum. Nokkurs konar virtual-mandarin-experience. Það er svo átakanlega erfitt að verða fyrir vonbrigðum.

Prófatíð er bloggtíð

Það er svo kjánalegt þegar maður hugsar með sér "Ég ætti líklega ekki að gera þetta, þetta endar örugglega illa" en gerir hlutinn samt. Það bregst ekki að þá enda hlutirnir illa. Maður á að fylgja innsæinu, það er lexía dagsins.

Ég var nýkomin út af klósettinu á Þjóbó og stóð í milliganginum þegar ég tók eftir því að hægri skálmin hafði beyglast upp og krumpast. "Ég gæti beygt mig niður og lagað þetta snögglega, en mikið væri það samt týpískt ef einhver opnar hurðina akkúrat á því augnabliki sem ég beygi mig og ég fæ hana beint í hausinn. Ég ætti líklega ekki að beygja mig niður, allavega ekki akkúrat hér á þessum stað!"

Ég fylgdi ekki innsæinu heldur beygði mig örsnöggt niður til að laga skálmina og fékk að sjálfsögðu högg beint í fésið þegar eldri kona opnaði hurðina með offorsi.

Mikilvægar pælingar í tíma.

Hvaða áhrif myndi það hafa á líf manns ef maður væri með tvo þumalputta á hvorri hendi?

Ræðið!

Kl. 16:30 - stíg upp í rútu á leið minni í vísindaferð.
Kl. 17:15 - búin með fyrstu tvo bjórana og er að fræðast um innra skipulag Capacent.
Kl. 17:23 - fleiri bjórar renna ljúflega niður og leikar æsast.
Kl. 18:45 - ég og verkfræðingurinn í hópnum búum til pýramída úr tómum bjórdósum. Pýramídinn er ekki lítill.
Kl. 19:30 - fer ásam öðrum knáum sálfræðinemum í rútu niður í bæ. SingStar á Victor.
Kl. 20:45 - deluxe hvítlauksbrauð frá Eldsmiðjunni, meiri bjór meiri bjór meiri bjór.
Kl. 22:13 - ég dembi rúmlega 200.000 kjalli á kreditkortið. Ég er stoltur eigandi fjögurra flugmiða til London OG fjögurra flugmiða til Tokyo, Japan.

Klukkan hvað ætli timburmennirnir komi?

Meðmæli

Óttar, uppáhalds bróðir minn, er orðinn bloggari á ný. Síðan heitir Hljóðs bið ég allar meme (aww) og hana má finna hér. Ég hvet fólk eindregið til að skilja eftir komment ;) ;) ;)

Furðulegt háttalag kvenna í hádeginu

Í hádeginu smeygði ég mér framhjá vinnuvélar og drullupolla og fór í Íþróttahúsið. Þegar í klefann var komið setti ég töskur, skó og úlpu inn í skáp 23 (því það er mikilvægt að velja sér skáp í samræmi við aldur) og brá mér á klóið. Þegar ég kom aftur stóð eldri kona fyrir framan skápinn minn og reigði sig og beygði. Hún hafði komið inn í klefann rétt á eftir mér og valið sér skáp númer 22. Það var engin önnur kona í klefanum og aðeins tveir eða þrír skápar voru læstir. "Furðulegt að velja akkúrat þennan skáp" hugsaði ég, því skápurinn minn stóð opinn og það var nokkuð augljóst að hann var í notkun. Annað sem gerði val hennar undarlegt var að númer 22 er á enda skáparaðarinnar og því bekkjapláss af skornum skammti. Konan geymdi þess vegna veskið sitt og íþróttatösku á gólfinu meðan hún klæddi sig úr og í. Svo lítið pláss hafði hún skammtað sér að ekki gat hún sest. Fór hún því að veggnum og hallaði sér að honum meðan hún reimaði á sig skóna.

Ég náði þessu ekki.

Áður en hún fór lokaði hún skápnum en var ekki með hengilás og gat því ekki læst. Skömmu síðar gekk önnur eldri kona rösklega inn í klefann, en staðnæmdist í hálfa sekúndu meðan hún skimaði yfir svæðið. Svo gekk hún rakleitt yfir til mín og opnaði skáp 22. Þegar hún sá að hann var í notkun andvarpaði hún lágt og lokaði honum aftur. Svo gekk hún hálfhring í kringum mig, að skáp númer 24 og opnaði hann án þess að hika.

Hví?

Síðustu stundirnar hef ég verið að dútla við að uppfæra CV-ið mitt, líta yfir farinn veg og krydda allt með slatta af sykri. Dútlið er samt að koma mér í dulítinn bobba sýnist mér, því ferilskráin lítur eiginlega bara vel út þegar hún er útprentuð. Á tölvuskjánum er allt morandi í línum og kaosi vegna óhóflegrar notkunar á Table. Þetta er óhentugt þegar senda þarf ferilskrá á tölvutæku formi. Jafnvel verulega óhentugt, því ekki vil ég sýnast vera óskipulagt rodehoved. Kannski ég útbúi aðeins tölvuvænna eintak.

Myndin sem fylgir er samt best í heimi. Ef þetta er ekki mest professional útgáfan af sjálfri mér... ja, þá veit ég ekki hvað!

Ég á mjög erfitt með að vakna á morgnana. Svo erfiðlega gengur það að ég neyddist til að hanna þríþætt vakningarkerfi til að geta drullast frammúr. Klukkan sjö byrjar síminn minn að spila (hræðilega) útgáfu af laginu Hey Ya! með Outkast. Ég rumska, fálma eftir honum, ýti á snooze og steinsofna aftur. Klukkan 7:05 hringir háværa vekjaraklukkan mín. Það eru svo mikil læti í henni að hún færist smá úr stað þegar mest gengur á. Til að hámarka nýtinguna er klukkan staðsett á hillunni við fótenda rúmsins og þarf ég því að reisa mig við til að slökkva á henni. Venjulega vakna ég samt ekki við þetta, heldur pompa mér aftur á koddann og held áfram að lúra. Klukkan tíu mínútur yfir sjö byrjar Hey Ya! aftur og ég flýti mér að snúsa í annað sinn. Ennþá sofandi. Þá kemur þriðji og áhrifamesti þáttur þríþætta vakningarkerfisins við sögu - iPoddinn inni í stofu. Klukkan 7:12 byrjar hann að spila háværa (!!) tónlist og ég neyðist til að drífa mig frammúr svo ég geti slökkt áður en nágrannarnir hringja á lögguna. Þetta svínvirkar! Ég hef prófað að hafa tónlistina miðlungs-hátt stillta, en þá er ég gjörn á að liggja bara undir sænginni og njóta hennar þar til ég sofna aftur. Therefore, loud it is.

Í nótt gisti ég ekki á Hagamelnum, svo mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds þegar ég sá sms-skilaboð frá nágrannakonu minni, sent klukkan 7:23 í morgun.

Er þessi tónlist uppi hjá þér? Vinsamlega LÆKKA takk.

Þetta sá ég ekki fyrr en klukkan hálf tíu þegar ég vaknaði, og þá höfðu krakkarnir í Arcade Fire hafið raust sína klukkan 7:12 og spilað í einn og hálfan tíma á hæsta styrk, íbúum Hagamels til ómældrar ánægju.

S-a-m-v-i-s-k-u-b-i-t

"I wish I knew how to quit you!"

Síðustu vikur er ég búin að vera að reyna að loka MySpace-síðunni minni. Hún var stofnuð í miklu eirðarleysi í jólaprófum fyrir löngu og síðan þá hef ég lítið sem ekkert sinnt henni. Jú, ég hef samviskusamlega addað vinum sem báðu um það og nýtt mér passwordið mitt til að njósna um annað fólk - annað ekki. Ég er enn með hvítan bakgrunn (sem virðist vera eitthvað sem mæspeísarar eiga að forðast sem heitan eldinn. Mottóið sýnist mér vera "því óreiðukenndara lúkk, því betra"), er bara búin að öpplóda eina mynd af mér (sem, aftur, virðist þveröfugt við það sem aðrir gera) og hef aldrei póstað bulletin og bara... nota þetta ekki. En já. Verandi langþreytt á MySpace og öllum spam-póstinum sem því fylgir, ákvað ég að eyða svæðinu mínu algjörlega, tortíma reikningnum og anda léttar. En oekkí. Ég er búin að margreyna, fer í Account settings og vel Cancel Account, eins og FAQ-síðan benti mér á að gera, fylgi leiðbeiningum til hins ýtrasta og bíð og vona... en ekki hverfur síðan. Það eina sem hefur breyst er að nú fæ ég ekki lengur tilkynningar um ný vinarboð eða komment send í tölvupósti. Fyrir nokkrum dögum gafst ég svo upp á biðinni og sendi hjálparbeiðni á Customer Service (er til íslenskt heiti yfir þetta?) en þeir eru greinilega með nóg á sinni könnu. Oj, ég hata MySpace jafn mikið og Kjartan hatar Strumpa.

Þetta er nú gömul saga og ný. Eftir langt blogghlé finnst mér erfitt að komast í gírinn á ný. Allt sem mér dettur í hug að blogga um finnst mér leím og bla bla bla. Nú er nóg komið. Skólinn er (löngu) byrjaður og það er eins það vanti lítinn part af skóla-mér þegar ég eyði ekki tíma í Hljóðs bið ég allar kindir (róó.. gefin fyrir drama, þessi dama). Já, þetta er því eitt stykki leím-ass færsla.. svona til að taka broddinn af ritstíflunni. Skál fyrir mér!

Stórkostlegt

Tekið af xkcd.com

Gærkvöldið var ofsalega hýrt.

Fór og sá Hilmi leika homma í leikritinu Heteróhetjur: Með fullri virðingu fyrir Ashley Cole. Það var einstaklega skemmtilegt stykki og ég mæli eindregið með því að fólk tryggi sér miða (miðapantanir: 824-2653). Svo lá leiðin á Ölstofuna í einn bjór og síðan á hýra stelpuballið á Q-bar. Þar var Eva María, uppáhalds-vinnufélagi, að þeyta skífum og við Anna dönsuðum eins og vindurinn. Eða eitthvað. Til að slútta hýra kvöldinu á viðeigandi hátt sannfærði ég Önnu um að eyða nóttinni heima hjá mér. Ég þurfti ekki einu sinni að kaupa handa henni drykk. Anna auðvelda!

Hýr kvöld eru góð kvöld.

Öppdeit:

• Ný uppáhalds-síða: belgingur.is
  Stjórnendur síðunnar kalla sig yfirbelgi og það, ásamt vindaspánni, gleður mig á hverjum degi.
• Sumarið er búið að vera stórgott, alveg hreint, en ég lít svo á að því sé lokið. Lllllokið, bwah! Núna er það bara próflestur (sumarpróf 15. og 20 ágúst, jájá Hemmi minn) og harkan sex.
• Nei, heyrðu, sem ég vélrita rennur upp fyrir mér ljós. Sumarið er ekki búið, það er á hóld. Í lok ágúst fer ég nefnilega til Tyrklands. Í heila viku. Á fimm stjörnu hótel. Einkaströnd og unaður. Ég hef því enga innistæðu fyrir sjálfsvorkun.
• Ég setti nokkrar fínar hvalaskoðunarmyndir á netið áðan. Og skrifaði síðan voða áhugaverðó útskýringar við... því ég hef jú ekkert betra við tímann að gera. Áhugasamir geta skoðað herlegheitin hér.
  
• Sigrún, skemmtilega og sæta frænka mín, játaði fyrir mér á ættarmótinu í sumar að sér þætti bloggið mitt áhugaverðast þegar ég talaði um kaktusinn minn. Hún fær því smá glaðning:
  

Í dag eru 23 ár síðan ég kom í heiminn (gasp!). Ég efast um að hægt sé að finna betra tilefni en það til að bleyta aðeins upp í bloggþurrðinni sem hér hefur ríkt. Ó, afmælisdagar.. þeir eru svo skemmtilegir.

Ég ætla að bjóða þér, lesandi góður, að skilja eftir kveðju í kommentakerfinu, hringja í mig eða senda smáskilaboð eða hugskeyti. Þá verð ég nefnilega svo glöð í hjartanu :-)

Eigðu góðan dag og bjartan!

Ég er dottin í sama gamla sumargírinn. Netnotkun mín snarminnkar og í raun eru einu síðurnar sem ég skoða reglulega vedur.is og vefur Siglingastofnunar. Það er lúmskt skemmtilegt að fylgjast með veðrinu oft á dag, kannski ég fari að gera þetta á veturna líka.

Ég var að lesa eitthvað af þeim tölvupósti sem streymt hefur í pósthólf Eldsúlunnar frá því að hvalveiðar í atvinnuskyni voru leyfðar. Mest eru þetta fyrirfram skrifuð bréf þar sem fólk kvittar undir yfirlýsingar á borð við "Ég og fjölskylda mín ætluðum að koma til Íslands í frí, en nú erum við hætt við út af því að þið eruð farin að drepa hvali." Annað er aðeins... öfgafyllra.

-----Email Message-----
Subject: Watching or catching?

I wondered about your whale-watching trips - would that be free whales or
whales being slaughtered under Iceland's decision to resume commercial
whaling? Either way, I'll not be visiting Iceland in the foreseeable future
for that reason alone.

Einnig:

-----Email Message-----
Subject: Whale Murder

I would like to enquire about the opportunity of coming to Iceland to murder a whale?

I am sure that with your governments recent decision your whale watching business will start to decline - when will you convert your expertise and boats into whale killing. Now that its legal in your country what is to stop you?

Og svo uppáhaldið mitt:

-----Email Message-----
Subject: (none)

Dont you consider it grotesque that you profit from peoples desire to view
whales, while you hunt and tortures those same whales?

your names and addresses are circulating, to ensure that no further paying
customers use your services.

I hope you go bankrupt soon.

Ég ákvað að birta ekki nöfn höfundanna til að koma í veg fyrir að þeir fyndu þessa síðu gegnum Google. Það er örugglega ekki gaman að lenda í stappi við þetta fólk, sérstaklega ekki við manninn sem skrifar síðasta meílið - hann virðist harður í horn að taka. Alveg bðjálaður.

Ég skil samt ekki þennan hugsunargang. Ef þú ert það mikill andstæðingur hvalveiða að þú hefur fyrir því að skrifa og senda tölvupóst máli þínu til stuðnings, af hverju sendirðu hann þá á hvalaskoðunarfyrirtæki í staðinn fyrir á Sjávarútvegsráðuneytið? Mér finnst svo órökrétt að óska þess að hvalaskoðunarfyrirtæki á Íslandi fari á hausinn. Yrði það ekki bara vatn á myllu hvalveiðisinna ef hvalaskoðunarfyrirtæki væru ekki arðbær? Vitlausa fólk.

Mér finnst að atkvæði mitt eigi að hafa tvöfalt vægi vegna þess að ég þarf að hjóla úr Vesturbænum, þar sem ég bý, upp í Breiðholt þar sem lögheimili mitt er. Nokkurs konar álags- eða fyrirhafnarbónus?

Annars var ég að komu úr síðasta prófi annarinnar, svo það er ekki eins og ég hafi nokkuð betra að gera. Áfram lýðræði!

Ef ég ynni í markaðsdeild Coca Cola, þá myndi ég grípa gæsina og ráða Lindsay Lohan til að leika í auglýsingu fyrir mig.

Ætli hún myndi hafa húmor fyrir því?

Oj, sunnudagar virðast vera menntaskóladagar hér á Bókhlöðunni. Það er hormónalykt í loftinu og bólur út um allt.

Ég má til með að klappa sjálfri mér á bakið. Mér tókst að koma mér í aðstöðu sem er verri en sú sem ég lýsti hér tveimur færslum neðar.

Gamlaaa...

Fyrir stuttu voru hvalaskoðunarfyrirtækin Elding og Hafsúla sameinuð undir nafninu Reykjavík Whale Watching. Síðasta mánudag var haldinn staffafundur til að "við" og "þau" gætum öll hist, blandað geði og styrkt böndin fyrir sumarið. Mjög gott mál.

Við byrjuðum á því að hittast í hvalasetrinu í Reykjavíkurhöfn, fengum bjór og smalltalkuðum. Síðan var siglt út í Viðey þar sem blinda listaverk Ólafs Elíassonar var skoðað og náttúran dásömuð. Svo var okkur boðið í mat í Viðeyjarstofu og þetta var allt voða huggulegt. Meðan á borðhaldi stóð áttu allir að standa upp og kynna sig, og fannst mér það vel til fundið. Ég var búin að drekka bæði bjór og rauðvín og var því, eins og allir hinir, létt og hress. Ræðan mín var samt ekki það versta sem kom út úr munni mínum þetta kvöldið. Það er ekki hún sem mig langar til að eyða úr minni samstarfsfélaga minna, þó svo að ég hafi hlæjandi lagt til að nýja fyrirtækið myndi heita Eldsúlan (lúúúði). Það er ekki heldur fimleikasýningin sem við Eva og Edda stóðum fyrir áður en aftur var rölt niður í bát. Ónei.

Þegar við komum í land í Sundahöfn bað ég nærstadda um tyggjó og fékk strax tvö gefins. Það var exótískt ávaxtabragð af þeim. Við stigum öll upp í rútu og ekið var að Reykjavíkurhöfn. Þegar leiðin var hálfnuð varð mér skyndilega allhressilega óglatt. Ég fölnaði upp og kaldur sviti spratt fram í andliti og víðar. Ég þurfti að hanga í sætisbakinu fyrir framan mig til að lyppast ekki niður á rútugólfið. Ég man að Rannveig og Vignir, ex-Eldingarfólk, og Helga, ex-Hafsúlukona stumruðu áhyggjufull yfir mér. Yfirmenn mínir, gömlu og nýju!

Þegar við komum niður að höfn valt ég út úr rútunni og að hafnarbakkanum þar sem ég hnipraðist saman. Mér leið svo illa, ó, svo illa. En ég skildi þetta ekki! Ég var nú ekki búin að drekka svona mikið, hvað var í gangi? Einhverjir stóðu yfir mér og struku á mér bakið og þegar sviminn leið hjá var mér hjálpað upp í bíl. Ég var enn föl og sveitt.

Ég held að bílinn hafi komist svona þrjá metra áður en ég rétti upp hönd (vel upp alin greinilega) og bað fólk um að afsaka mig. Svo fór ég út, lagðist endilöng á jörðina og hugsaði myrkar hugsanir.

Í ljós kom að tyggjóin sem ég fékk voru engin exótísk ávaxtatyggjó, heldur 4 mg nikótín bombur. Ég var búin að vera japlandi á tveimur í einu, þannig að átta milligrömm af nikótíni æddu nú um líkama manneskju sem hefur í mesta lagi stundað óbeinar reykingar. Held að hugtakið nikótíneitrun sé ekki óviðeigandi í þessu samhengi.

Svo ég ældi.

Ég ældi á hafnarbakkann, fyrir framan yfirmenn mína og samstarfsfélaga sem margir hverjir voru að hitta mig í fyrsta sinn. Way to go. Svona á að fara að því að koma vel fyrir! Ég er viss um að nýja fólkinu finnist mikill fengur að mér og geti ekki beðið eftir að ég klári prófin og mæti til vinnu.

Þessi mynd hefur verið að skjóta upp kollinum hér og þar á netinu, mér til mikillar gleði. Það mætti halda að fólk hefði ekkert betra við tímann sinn að gera en að dreifa svona vitleysu. Hvernig er það, er prófastuð? Áðan fékk ég að heyra að ég liti út eins og reiður selur. Það er samt óþarfa illkvittni finnst mér, þetta er bara hinn sanni baráttuandi holdi klæddur.

Krakkar, það þýðir ekkert að taka þátt í meðmælum af hálfum hug. Annaðhvort vill maður virkja helvítis hugvitið eða ekki. Ekkert hálfkák, ekkert kjaftæði.

Er eitthvað verra en eftirfarandi aðstæður?

Þú þarf að pissa, ert eiginlega alveg í spreng. Þú stendur upp frá lesborðinu á Þjóbó og gengur að klósettunum. Kvennaklósettið er upptekið og það hljómar eins og það gæti verið það í allnokkurn tíma. Næs. Karlaklósettið er laust - þú svindlar og smeygir þér þangað inn, enda ertu alveg í spreng og ákveður að ein lítil mynd á hurð eigi ekki þurfa að valda því að þú pissir í þig. Á karlaklósettinu er megn fýla. Alveg mega megn. Þú þarft virkilega að pissa og ákveður að anda ekki með nefinu heldur bíta á jaxlinn. Þegar þú kemur út af klósettinu stendur sætur strákur og bíður eftir að komast á klósettið. Þig langar að öskra "ÉG BER EKKI ÁBYRGÐ Á ÞESSARI LYKT!" en lætur það vera. Þú gengur skömmustuleg að borðinu og vonar innilega að strákurinn hafi verið kvefaður.

Ansans, ég opnaði ekki bók í allan dag. Í staðinn svaf ég til 11, fór í fermingarveislu, og svo í útreiðartúr. Það mætti halda að ég væri í góðum málum fyrir komandi Prüfungs-átök, en sú er nú ekki raunin. Þjóbbz verður nýttur í tætlur á morgun.

Þegar ég var lítil fórum við mamma og kerran mín stundum í göngutúr í Nyhavn. Við skoðuðum mannlífið, fengum okkur ís og nutum veðurblíðunnar (því það var jú alltaf gott veður þá). Þegar við gengum framhjá gamla, fallega húsinu úti á enda sem eitt sinn var pakkhús en var nú orðið fínt hótel, þá horfðum við inn um gluggana og dáðumst að því sem fyrir augu bar. Mamma ákvað að einn góðan veðurdag skyldi hún gista á þessu hóteli ásamt fjölskyldu sinni - and so we did.

Við flugum út síðasta fimmtudag, fjölskyldan og amma, í tilefni fimmtugsafmælis mömmu minnar. Fimmtug, að hugsa sér! Við lentum í Kastrup um eitt leytið og sátum í sólinni í Nyhavn, með bjór í hönd, um hálf þrjú. Um kvöldið fórum við í nýja óperuhúsið og sáum Simon Boccanegra eftir Verdi. Eða, réttara sagt, sum okkar sáu Simon Boccanegra, aðrir sváfu og hrutu. Eftir óperuna hitti ég Dabba og Möggu yfir bjór og páskaeggi í hliðarherbergi á huggulegum bar. Við bjórdæluna sat einstaklingur, stór í sniðum með mikið hvítt hár og kúrekahatt, sem var líklega kona en hugsanlega karl.

Daginn eftir gerðum við stutt stopp í H&M og við Óttar keyptum okkur eins peysur. Ekki óvart, ég tek það á mig. Við ákváðum að þetta væri ekki hallærislegt heldur fyndið.

Svo fórum við í Zoologisk Have og Tivoli, hittum gamla vini og nutum lífsins í ró og spekt. Á afmælisdegi mömmu létum við Kim Larsen fylla okkur andagift. Hann samdi nefnilega eitt sinn lag sem heitir Familien skal i skoven. Fyrsta erindið er svona:

Det er sommer og
familien skal i skoven.
Himmelen er blå,
ikk' en sky for oven.
De snubber
et kystbanetog
til den nærmeste oase.

Og þannig var það. Himininn var heiður og blár, sólin skein og við snúbbuðum kystbanetog og fórum í Dyrehaven, skóginn sem Kim söng um.

Þetta var í alla staði frábær ferð. Gaman að líta upp úr bókunum og svonahh.. og vera með skemmtilegu fjölskyldunni minni. Og Danmörk sko, ooo já. Ég elska Danmörku.